Break

Luus vliegt in Wonderland

Zaterdag nog lekker op de skipiste in Teheran en morgen op het strand in Dubai. En mensen maar denken dat wonen in Iran vreselijk is... wij nemen het er in elk geval van... "Dar ye negah" is inmiddels bijna afgerond. De hele 7 minuten durende speelfilm speelt zich in en om ons huis af. Eergisteren was DE moordcene op Boris' kamer. Luus heeft het allemaal gezien en deed verslag: er waren een papa en een mama en die gingen schreeuwen en toen SLOEG de papa de mama!!! Gelukkig was ze er erg verbolgen over.

Gisteren was een rampdag omdat de eerder acterende zwarte katten niet meer beschikbaar waren (door een ruzie met de eigenaresse die haar hoofddoek steeds maar afzette tegen de zin van regisseur). Vrijwel de hele dag werd er op een nieuwe kat gewacht. 's Middags kwam er eindelijk een (gekocht), maar die was niet helemaal zwart, dus moest zij/hij nog even bijgeschilderd worden... Na Dubai komt de crew nog een dagje terug om de film helemaal af te maken en dan zal deze korte film naar een Iraans filmfestival gestuurd worden.

Goed, morgen gaan we dus een paar dagen naar Dubai. Als het aan Nokia had gelegen hadden we daar al een maand zitten wachten op de komst van de Wildersfilm. Vorige maand werd ons verzocht en onmiddellijk de biezen te pakken en bij voorbaat naar Dubai te vluchten (wij zijn de enige NL Nokia mensen in Iran en men vond het makkelijker om ons weg te sturen ivm beveiligingsproblemen, wat nogal vreemd klinkt als ik het zo opschrijf, want we hebben ons hier altijd bijzonder veilig gevoeld en dat is nog steeds zo). We besloten tegen de zin van "the company" in even een weekendje af te wachten, de ambassade en andere Nederlanders te contacten en in dat weekend werd net bekend dat de film pas in maart uitgebracht zou gaan worden. Kortom: we zijn gewoon in Iran gebleven, waar niemand zich druk maakt over de film. De filmmakers in ons huis hadden er wel van gehoord, maar sommigen vonden zelfs dat inderdaad de vrijheid van meningsuiting voorrang op alles heeft. Aangezien ik hier echt nog nooit onvriendelijk ben behandeld omdat ik buitenlands ben denk ik niet dat we al te bang hoeven zijn dat dat door de film plots veranderd. Onze angst is alleen dat we net in Dubai zitten als de film uitkomt en dat we dan Iran niet meer IN zouden mogen of zoiets..

In the one see!

Gisteren: Het atelier in wording, inmiddels is het nog verder aangekleed, compleet met verf op de grond

Een figurante gaat met Boris op de foto

Crew buiten aan het filmen

Terwijl ik dit schrijf wordt er in ons huis (voornamelijk in de tuin en in Boris' kamer) een heuse Perzische film gedraaid. Boris' slaapkamer is voor de gelegenheid omgetoverd in een gezellig schildersatelier.
Vorige week kwamen er wat mensen langs gereden op zoek naar DE locatie voor hun film en dat bleek dus de slaapkamer van Boris. Toen we vroegen naar de naam van de film zei men trots: In the one see! ..... Het Perzisch begrepen we beter: "Dar ye nega" zoiets als "in een oogopslag". Vorige week is de scene met Blacky, de zwarte poes al geoefend. Vandaag is Blacky er weer (ligt nu lekker in een stoel te slapen) en straks zal er iemand in Boris' kamer vermoord worden (door wie zullen we voor de toekomstige fans van Dar ye nega niet verklappen!)......
Grappig is dat de dames die achter de schermen meewerken ook bij ons in huis hun hoofddoek verplicht opmoeten (de eigenaresse van Blacky probeerde hem in de tuin net af te zetten maar werd door de regisseur gemaand hem direct weer op het hoofd te doen!)

Boris (21 mnd) weet alles van kunst...

Carnaval en Revolutiedag

Carnavalfeestje





Er ligt nu al anderhalve maand sneeuw in de straat

Tochal: op weg naar boven
Overstapstation
Kaatjebee in ei
Heeeel mooi weer op revolutiedag
T op piste

Afgelopen maandag was het de 21ste van Bahman (volgens de Iraanse jaartelling): de dag van de revolutie 29 jaar geleden. Door aanhangers wordt dat gevierd door de straat op te gaan. Het enige dat wij gemerkt hebben was dat er een aantal mensen en kinderen om 21h zondagavond een kwartier lang Allahu Akbar op straat stonden te schreeuwen. Aangezien de creche open was, Tochal ook EN T vrij, besloten we zonder kinderen naar Tochal te gaan voor een ochtendje skien/boarden. Het weer beneden was pet, maar hoe hoger we met de eitjes kwamen, hoe beter het werd. Halverwege de rit was de lucht plots strakblauw en het was een daarmee meteen een echte wintersportvakantiedag. Boven op de piste werd westerse muziek gedraaid en hoewel de twee politieagenten die er waren af en toe wat mensen wegjoegen die voor het hotel blijkbaar te knus in de zon zaten, was de sfeer ontspannen en vrolijk.

Skiën op Tochal (4000m)

Hotel Tochal op 3900 m




De stokoude eitjes


Trip naar boven is 30 minuten (1x overstappen)















Ongemende rij bij de stoeltjes!




































De samovar staat klaar in hotel Tochal
















Koreaanse vriendin Jinny
















Vorige week nieuwe skischoenen aangeschaft (voor bij de vorig jaar gekochte snowblades) dus er moest en zou deze week geskied worden.
Gisteren eerst de kinderen bij de nursery afgezet en toen met Jinny door naar Tochal, het dichtsbijzijnde skigebied. Dat is minder dan een half uur rijden en dan sta je naast de eitjes die je in een half uur naar boven brengen. De eitjeslift gaat open tussen 9 en 10 (ongeveer), dat hangt van de liftmannen af, en sluit al weer om 13.30h. Het weekend (hier do en vrij) zijn ze open en op 1 a 2 doordeweekse dagen zijn ze dicht en verder ook als het waait of sneeuwt en op de meeste (bijna wekelijkse) feestdagen. De kans dat je de liften open aantreft is dus behoorlijk klein en ze doen er alles aan om het vooral geen toeristische trekpleister te laten zijn. Maar ALS ze open zijn is het er heerlijk!
Je skiet er op maar liesft 3900 m, wat duizeligheid kan veroorzaken als je boven aankomt. Het weer was prima, geen zucht wind, dus niet te koud. Er is eigenlijk maar een afdaling en die gaat naar het (enige) hotel, dat er (van buiten) heel aardig uitziet. Een lekker makkelijke, enorm brede piste met (door de lage luchtvochtigheid) fantastische sneeuw. Je bent er even in een bijna normale wereld. Hier op Tochal hoef je namelijk geen hoofddoek (wel muts) en geen lange jas aan (althans het moet natuurlijk wel maar we doen het allemaal stiekum niet) en er wordt zelfs gewoon gemengd in de wachtrij bij de lift gestaan (in Dizin is dat gescheiden voor mannen en vrouwen). Het restaurant van het hotel serveert drankjes en snacks en omdat de eitjes zo vroeg sluiten onstaat er ook weinig behoefte aan alcoholische apres-ski, heel handig.
Om 13.30h met de laatste eitjes weer terug en meteen de kinderen opgehaald. Dat is toch luxe, even een ochtendje skien, echt geweldig! Heb al 4 ski afspraken voor volgende week staan.... mits Geert W. geen roet in het eten gooit.....

Ashura, de 10e van Moharram

Koek en zopie (gratis soep en thee)









Bloed in de sneeuw na het geselen













Broer en zus met hun schattige kindergeseltjes








Man draagt stellage bij wijze van zelfcastijding








Zwaar! en de auto's rijden er gewoon onderdoor













Zelfcastijding met gesels
















Afghaans meisje loopt mee met haar vader

vervolg Ashura, de 10e van Moharram

Vrouwen lopen achteraan in de optocht mee







T en Luus kijkend naar de Ashura optochten












Geselen op Tajrish Plein












Nog meer geselen








Toeschouwers













Optocht













Toeschouwsters









Hippe zelfcastijder














Nog steeds veel sneeuw








Ashura stellage









Detail van een Ashura stellage













De afgehakte hand van de broer van Hussein













Boris met Fazeh, een 11-jarig Iraans meisje in chador dat keurig Engels sprak













De ijspegels hangen aan het dak en de bomen, we hebben er een van 5 meter lang!











Dit weekend hadden we de maandelijkse bijeenkomst van Holland Huis (NLtaligen in Iran). De avond was heel geslaagd, compleet met bubbels, oliebollen, bitterballen en zuurkool. Onze ambassadeur stipte nog even de in aantocht zijnde Wildersfilm aan, die voor agressie zou kunnen zorgen, maar dat zien we dan wel weer.

Op 21 maart, het begin van de lente, begint het Iraanse nieuwe jaar. Dat is een happy holiday. De rest van het jaar zijn er bijna wekelijks feestdagen, maar die zijn meestal om te rouwen. Dit weekend was weer een lang weekend vanwege zo'n rouwdag, maar wel een van de belangrijkste. Op de 10e van Muharram, Ashura, wordt er gerouwd om de dood van imam Hussein (kleinzoon van de profeet Mohammed en de zoon van imam Ali), die in Kerbala omkwam 2 millennia geleden.
Dat rouwen gaat gepaard met optochten met zelfcastijdende mensen en gratis eten en drinken. Kaatjebee en T hesen de kids in hun karretjes en liepen in een half uurtje door de sneeuw naar Tajrish (de bazar in N-Teheran), want daar zou het allemaal gebeuren. Onderweg kwamen we inderdaad al wat mensen en zelfs kinderen met gesels tegen en hier en daar wat bloed (inmiddels verboden om jezelf tot bloedens toe te slaan, maar dus toch...). Bij verschillende koek-en-zopie achtige uitgiftepunten kregen we de ene keer chocolademelk en de andere keer iets zoets te drinken en iedereen was zeer vriendelijk en vrolijk en helemaal niet in een rouwstemming!
Toen we bij Tajrish aankwamen waren er een aantal carnavalsachtige optochten aan de gang met mensen die op grote trommels sloegen en door luidspeakers zongen en natuurlijk met mensen die zichzelf geselden op de maat van de trom. Het was redelijk onschuldig, aangezien bloedvergieten inmiddels dus verboden is en iedereen (vanwege de kou) lekkere dikke truien droeg en dat dempte vermoedelijk nochal. Na een paar optochten bekeken te hebben zijn we weer naar huis gewandeld. Onderweg zijn we denk ik wel 40x aangesproken en iedereen begon zijn zin in het Farsi met de vraag of B&L tweelingen zijn (nee dus). Toen we bijna thuis waren kwam er nog een in chador gehuld 11-jarig Persisch meisje met ons praten in keurig Engels, dat ze van haar oom had geleerd.
Al met al een hele gezellige Ashura dus!

Koud ontvangst in Iran

Er is ongeveer 60 cm sneeuw gevallen gisteren




















Boris en Luus in de tuin



















Boris, nanny Sara en Luus


















Besneeuwde muren in Niavaran


















Armendonatiebox

















Eergisteren is de familiebee weer in Iran aangekomen. Na een goede vlucht wachtte ons een tergend lange en trage rij bij de paspoortcontrole. Toen we ons daardoorheen geworsteld hadden reden we vlug naar huis, waar een aardig pak sneeuw in de tuin lag. Ondanks de sneeuw was het niet zo koud als in Nederland. Althans: buiten. Bij binnenkomst bleek namelijk dat het daar wel ongeveer even koud was als in Nederland, aangezien de verwarming al een aantal dagen kapot was......En er was ook geen warm water... Daar stonden we om 4.30 uur 's ochtends, moe na de vlucht in een huis waar het slechts 6 °C binnen was. Vanwege het tijdstip konden we weinig anders verzinnen dan proberen te slapen met drie truien aan en zoveel mogelijk dekens. Dat ging redelijk, T en de kinderen sliepen direct, maar kaatjebee moest eerst twee uur wachten tot haar voeten weer warm werden en daarna nog twee uur voor haar neus ook enigszins warm was. Daarbij moest ze ook elk uur even checken of de kinderen niet door onderkoeling of verstikking bezweken waren. Om 9 uur heeft T onze enige warmtebron, de grote haard, opgestookt en de verwarmingsman kwam even later om de boel te repareren. Terwijl alle verwarmingen op volle toeren draaiden was het ´s avonds al weer een bijna aangename 15 °C in huis. Tv konden we niet kijken, omdat de satelietschotel gestoord werd door de aankomende sneeuw.

De volgende dag heeft het de hele dag gesneeuwd. Iraniers zijn op dat gebied zou je zeggen toch wel wat gewend, maar bij een paar vlokken sneeuw raakt iedereen hysterisch: scholen worden meteen gesloten en zelfs T´s kantoor werd ´s middags gesloten. Op straat was het een stuk veiliger dan normaal: minder verkeer en iedereen reed voor de verandering eens lekker rustig.

Kaviaar eten in NL

Gisteren kaviaar besteld bij de plaatselijke kippen-, vlees-, visboer op Pasdaran St. De drie potjes werden binnen een uur netjes ingepakt thuisbezorgd per prommer en gaan vannacht per vliegtuig mee naar NL. Iraanse kaviaar staan bekend als de beste en duurste ter wereld. Kaatjebee koos voor Sevruga, die volgens liefhebbers het lekkerst zou zijn (en die toevallig ook nog eens goedkoper is dan Osietra en Beluga). Per 50 gr kost het hier ongeveer 45 euro, in NL 3 x zoveel....

Kerstmiddag bij Livia

Boris de Whitenose Reindeer


















Kerstkettingen van pasta maken


















Sara en Boris





































Luus opgetuigd en opgetogen


















Cupcakes
























































Onze boom in Teheran




















Vorige week hadden we een kinderkerstmiddag bij Italiaanse Livia thuis. We gingen bomen optuigen en knutselen. Kaatjebee had Santamutsjes en rendiergeweien van karton voorbereid en die gingen we versieren.


Een aantal jaar geleden waren alle kerstuitingen nog streng verboden. Dit jaar, hoewel het nu juist over het algemeen veel strenger is (met extra controles op kleding, satelietschotels etc etc), kun je in Teheran best een aantal (kaatjebee zag er drie) aardige kerstetalages aantreffen. Op verschillende plekken buiten de Armeense (Christelijke) straat (die vlakbij het beroemde gebouw met afbeelding van de Amerikaanase vlag met vallende bommen ligt, zie de post "Muurschilderingen" van juli 2007 ) kun je kerstbomen, lampjes, ballen etc. kopen. Voor de rest wordt er door de Iraniers natuurlijk helemaal niets aan gedaan aan Kerst hier. Wat men wel viert is de heidense overgang naar de winter op 21 december, de langste nacht van het jaar.

Bij onzeman gelezen: gelukkig zijn de laarzen inmiddels weer uit de ban gedaan!!! Vorige week werd een Britse vriendin nog aangehouden vanwege haar laarzen. NB door een politieman die zijn broek in zijn laarzen droeg (waar de Schotse vriendin die bij haar was natluurijk ZEER oniraans iets van zei tegen deze politieman). Omdat ze buitenlands is bleef het bij een reprimande. Iraanse dames worden vaak meegenomen naar het bureau, waar ze door hun ouders opgehaald moeten worden. De laarzenbansituatie leek ook al onhoudbaar (net als bijna alle andere veroden eigenlijk): de winkels puilen hier werkelijk uit van de laarzen, de een nog hooggehakter en strakker dan de ander. Men sprak laatst over het bannen van spijkerbroeken. Zul je zien dat de jeans net verboden zijn als kaatjebee een nieuwe in NL heeft gekocht...