Bezoek!!

Kb en Elham in Jamejam

Wandelen in het Alborzgebergte (charmant)

Metrostation Mirdamad, met uitzicht op de besneeuwde bergen

Golestan (Bloemestijn) Paleis doet zijn naam eer aan

Een windtoren ofwel badgir (oud luchtkoelingssysteem)

Giegelende schoolmeisjes galore

Handtekeningen uitdelen (?), ga je naar Iran, word je nog overal herkend....

Tegeltjes waar je maar kijkt

Spiegeltjes waar je maar kijkt

Jo en Kb bij Golestan Palace

Linksonder wordt iemand met een mes bewerkt, terwijl rechtsboven een strijkje muziek zit te maken

Eindelijk weer eens bezoek!! Het eerste (en laatste) niet-familielid, Jolanda, kwam vier volle dagen langs in Teheran.

We gingen meteen van start met een bezoekje aan de Jomeh bazar (vrijdag rommelmarkt), samen met Elham en Linda. Het was er stampensvol op de markt die elke vrijdag in een parkeergarage in downtown wordt gehouden. Kb was de enige dit keer die niets kocht. Aansluitend tracteerde Elham ons op een lunch in traditioneel restaurant Jamejam (altijd kabab, maar ook andere lekkernijen) en we sloten af met een kinderpartijtje in de wijk Elahieh.
Dag 2: een lekker pittige wandeling van ruim 4 uur door de die dag koude en stormachtige bergen (Alborz) vlakbij. Jo, die al hoofdpijn had van de hoogte waarop we wonen, bikkelde zonder veel problemen de hoge berg op. Vandaag waren alle uitrusttheestations gesloten, waarschijnlijk omdat het natuurlijk weer een feestddag was, dus helaas geen thee met dadels.
Dag 3: bezoek aan het paleis van de Shah, Niavaran Palace, om de hoek van waar wij wonen. Daarna een strak nieuw manteautje (verplichte outfit naast de hoofddoek) voor Jolanda gekocht op Bahonar St. ' s Middags shoppen op de Vali-e-Asr (DE winkelstraat...).
Dag 4: Golestan Palace downtown bezocht. Daarna windowshoppen bij de antiek- en snuisterijenwinkeltjes op Manucheri St.
Hopelijk weer een tevreden bezoeker naar Nederland terug gestuurd!

Etentje op de residentie

Buurman Yehya, Kb en Radinck, onze ambassadeur

In mei had onze ambassadeur en zijn vrouw ons uitgenodigd voor een afscheidsdineetje danwel receptie. T en ik zijn een van de twee NLse stellen in Iran die niet voor de ambassade werken. We kozen voor een etentje en we nodigden tien vrienden uit om mee te eten. Een ongelofelijk lief gebaar en het was een hele gezellig en relaxte avond.

Tar en tapijt

Mandolins, sitars en kamanches

Tars

Een lekker blaadje sla bij de thee?

Tapijten kopen

Midden in de oude stad

Aangezien we niet zo heel lang meer in Iran zullen wonen was het tijd om wat souvenirs in te slaan. Te beginnen met een traditioneel Perzisch instrument. Met Maryam (mijn Farsi lerares) ging ik naar een instrumentenmakerij waar alle snaarinstrumenten (tar, sitar, kamanche etc) en trommels (tombak en daf) uitgestald stonden/hingen. Kb koos een prachtige donkerbruine houten tar (met zo'n mooie dubbele buik), een enorm en zwaar instrument dat ik waarschijnlijk nooit leer bespelen... Bij de thee kregen we een blaadje sla gepresenteerd (?).

Dezelfde week op jacht naar tapijten in de buurt van de grote bazar. Samen met 1 Australische vriendin en 5 Zuid-Afrikaansen gingen we op stap. Aangezien de meeste (tapijt)winkels onvindbaar zijn, werden we bij de metro opgehaald, om vervolgens via een wirwar van straatjes de tapijtkelder te bereiken. Daar konden we onder het genot van een kopje thee of acht zonder hoofddoek de tapijten aan ons voorbij zien komen. De onderlinge smaken liepen enorm uiteen, wat goed uitkwam in dit geval, want geen ruzie. Kb kwam thuis met drie leuke aankopen (2 oude kilims en 1 oud tapijt) voor weinig.

Boris twee!!!

Stoer

Tweedehandsstuur

Jaloers

Taart!

Afgelopen week, op 27 april werd Boris twee. Dit weekend hebben we dat uitgebreid gevierd (itt vorig jaar, toen we op zijn verjaardag terug vlogen van Nl naar Iran en we hem wat plastic zandbakbakjes als cadeau gaven). We hadden door Tom uit Dubai ingevlogen worst met varken en franse kazen. En we hadden zelfs weer bier en wijn!! (door kB geheel in het Farsi per telefoon besteld bij een nieuwe drankleverancier- voor het eerst het woord bier in het Perzisch geleerd: abejo, wat eigenlijk ook zoiets is als gerstenat). Veel cadeautjes, maar het mooiste was toch wel het afgedankte autostuur van een ouder klasgenootje. De dag erna hebben we afgescheid genomen van zijn geliefde titi (van het arabische titina voor speen) en dat gaat heel prima.

Iraans huwelijksfeest

Elaheh en Ali (Reza)

De sofreh met allerlei gelukbrengende items.

kB, Boris, Mo, T en Luus

Vrijdag was het huwelijksfeest van Elaheh en Ali. We waren bij de officiele ceremonie (voor meer info zie http://www.persianmirror.com/wedding/sofreh/sofreh.cfm) en het feest dat aansluitend werd gehouden. Het was een gemengd non-alcoholisch huwelijk. Gemengd omdat mannen en vrouwen samen feestten (ipv gescheiden). Non-alcoholisch, omdat de traditie van de ouders van de bruid alcohol niet toestaat. Voor de ceremonie begon zaten we te wachten aan ronde tafels, waarop fruit en komkommers als snack lagen (waar je maar komt bij mensen thuis in Iran, ze hebben altijd fruit en komkommer klaar staan). Net als op kinderpartijtjes werd van alle gegeven cadeau's luid en duidelijk omgeroepen wie het heeft gegeven, wat het is en (indien mogelijk) hoeveel het waard is, voor ons bijzonder ongebruikelijk. Er werd uitbundig gedanst op de heerlijke Persische pop. Aan het einde van de avond werd er heerlijk Iraans eten geserveerd en vervolgens een film getoond van het bruidspaar in de uren voor de ceremonie: tijdens de fotoshoots en rijdend in een BMW over de snelweg (bruid zonder hoofddoek). Het was een mooie (en nuchtere) ervaring voor ons als enige buitenlandse gasten!

Iraans souvenir: heup

Het gebeurde allemaal in een kasteel bij Yasd

Het Mortazziekenhuis in Yasd

Binnegetakeld voor dinertje bij kB

Op weg naar huis

 Nog even de overige fotootjes van gebroken heup. Zelfs in een ziekenhuisbed moet je officieel je hoofddoek ophouden!

Nadat de familie van Yasd naar Teheran gevolgen was werd men per ambulance door de middagspits van het oude vliegveld Mehrabad naar het nieuwe vliegveld IKA vervoerd. Daar werd hun verteld dat er een medisch consult moest plaatsvinden. Dat was op zich geen probleem, ware het niet dat dat de dokter die dat moest doen in Mehrabad zat.... Er zat niets anders op dan de ambulance terug te nemen. Na enig oponthoud heeft de ambulance het gezelschap naar het huis van kB gebracht voor een dineetje, om hen vervolgens om 12 uur 'snachts weer op te halen voor de vlucht naar Nederland. De zieke is inmiddels al weer een week thuis en zij maakt het goed.

Breuk

Boris in drakenoutfit

Oma met Boris en Luus

Glasmuseum in Teheran, aanrader!

Opa met Boris

Oma met Luus

Ina (hier nog met eigen Hollandse heup) en Boris

Boris met gezouten, aan de lucht drogende, te roken forel (kB heeft een rookoventje naar Iran meegenomen). De keuken is van top tot teen in roestvrijstaal uitgevoerd, waardoor kB constant in haar eigen keuken geëlektrocuteerd wordt...

Grootouders- en oudtanteBee zijn 2 weken geleden in Iran gearriveerd. Hun plan was na vier dagen Teheran net als vorig jaar rond te gaan reizen (Kashan, Yasd, Isfahan, Kermanshah). In Yasd is hun reis echter jammerlijk gestrand, omdat tante Ina 40 km buiten Yasd in een kasteel omviel en haar heup brak. De plaatselijke arts constateerde de breuk en vervolgens is zij naar het ziekenhuis in Yasd getransporteerd. Daar werd zij de volgende avond geopereerd met een vers uit Teheran ingevlogen heupkop. Behalve oma&opaBee zijn er natuurlijk geen bekenden van haar in Yasd, maar aan bezoekers geen tekort: er zitten constant heel vriendelijk verschillende Iraanse families rond haar bed met allerlei lekkers. Vandaag worden opa, oma en Ina naar Teheran gevlogen en dan van Mehrabad naar Imam Khomeini Airport gebracht, waar Ina in de ziekenboeg wordt geparkeerd, terwijl de grootouders nog een paar uurtjes naar Niavaran komen. Morgenochtend heel vroeg gaat het trio terug naar Nederland (inshallah natuurlijk). T is inmiddels naar Dubai vertrokken voor vijf dagen, dus er wordt fijn langs elkaar heen gereisd vandaag...

Nationale Picknickdag, Sizdah bedar

Picknicken, spelletjes doen en lekker in je tent zitten in het park

Boris staat te brullen omdat hij niet wil lopen

De dames roepen janam (mijn ziel) terwijl deze meneer gaat kB net vragen of hij 1 fotootje mag maken

Luus (vrijwillig) en kB (onvrijwillig) met hoofddoek

Gewillige prooi voor fotograferende Iraniers

Dinsdag, de dertiende dag van Now Ruz was het nationale picknickdag. Iedereen die geen ongeluk wil oproepen voor het nieuwe jaar moet die dag buitenshuis picknickend in een park doorbrengen. Wij zijn 's ochtends even naar ons park (Niavaran Park) gelopen. Kaatjebee had maandag voor het eerst samen met Elaheh met hoofddoek en jas en lange broek gejogd in het park, 20 rondjes om de fonteinen (=45 minuten). Grappig om een keer gedaan te hebben, maar niet echt voor herhaling vatbaar. Dinsdag was het park afgeladen met tenten en picknickende mensen. Meerdere malen werd ons natuurlijk weer gevraagd waar we vandaan kwamen en "Hollaand" lokt nog steeds alleen maar vrolijke reacties uit (mooi, bloemen, voetbal en dat we toch vooral maar een goede tijd in Iran mogen hebben). Van DE film hebben we dan ook, op de waarschuwings-smsjes van de ambassade na, niets gemerkt op straat. Nu kregen we gisteren weer een waarschuwingsbericht van de ambassade: dat er een demonstratie tegen de film komt vandaag bij de ambassade!!! Dat zal wel behoorlijk saai worden, want op vrijdag (de Iraanse zondag) is de ambassade en de rest van Iran gesloten.... Maar dan kan men in NL wel gelukkig weer genieten van de gebruikelijke beelden (ingehuurde schreeuwende mensen, vrouwen in chador, down with .... vul in).

Een groter probleem voor ons op het moment: de alcoholschaarste en duurte: bier (in Turkije gebrouwen Heineken of Tuborg) is al een tijdje niet te krijgen en als je het zou kunnen krijgen zou het 150 dollar per treetje kosten (dat was 70 toen we kwamen en inmiddels gestegen naar 95)). Wijn kost nu 30/35 dollar per fles (was 20)...