kaatjebeeinteheran

lemonandbasil

2009-12-10T14:56:00.000+03:30

Have a look at my new food blog lemonandbasil to learn what I like to cook!

Khoda Hafez Iran!

2008-07-29T15:25:00.007+04:30

We zijn inmiddels van Iran naar Zuid-Afrika verhuisd (en vanaf nu te volgen op http://www.kaatjebeeinpretoria.blogspot.com/). Op naar een nieuw avontuur!

Iran was niet de makkelijkste woonbestemming, maar heeft heel erg veel indruk gemaakt! Wat zullen we veel missen. De ontzettend vriendelijke mensen die je altijd maar uitnodigen, de ruige en hoge bergen, het heerlijk brood (sangak en barbari), de verrukkelijke perziken, hippe meisjes met hoge hakken en hoofddoeken, onze vrienden, onze lieve Iraanse buren, vier echte seizoenen, Iraanse pophits, de verse pistache en walnoten, anarsap (granaatappel), skien op grote hoogte, het zangerige en poetische Farsi.

Wat we niet zullen missen: ach ja ook een boel, maar dat zijn we inmiddels al weer vergeten...

Yasd, tegeltje
Teheran, verse amandelen

Teheran, Kolakchal, vuilnisman
Teheran, propaganda
Isfahan, Si-o-se brug
Teheran, Tajrish bazar
Shiraz, Takht-e-Jamshied (Persepolis)

Isfahan, moskee

Darya-ye-namak, kamelen

Yasd, kasteel

2008-07-29T15:07:00.005+04:30

Ashura
Ashura, optocht van vrouwen in chador gehuld
Darabad zoo, schoolmeisjes
Ashura, bloedende hand
Daryayenamak

Yasd, windtoren (badgir)

Yasd, Jomeh moskee
Yasd, woestijn
Yasd, kasteel

Yasd, Chakmak moskee

Schoonheidssalon

2008-06-26T08:25:00.001+04:30

In de laatste week nog door Elham meegsleurd naar de arayeshgah, de schoonheidssalon. Dat is een plek waar veel (N)Teheranse meisjes een groot gedeelte van hun leven doorbrengen. Uiterlijk is namelijk het allerbelangrijkste wat er is (naast geld). kB ging wenkbrauwen laten plukken (kb koos de pincet ipv de draadjes) en verven. De schoonheidssalon zat in de chique Tandiz mall en het leek meer op een schoonheisfabriek. Een enorme ruimte volgestauwd met vrouwen die hun wenkbrauwen, voeten, handen, nagels, gezicht of haren lieten doen. We zullen je wenkbrauwen in de kleur van je haar kleuren, werd er beloofd, maar ipv donkerblond bleken ze achteraf pikzwart.... Ach ja, na een week wordt het wel minder... Tijdens het wachten kwamen er verschillende dames binnen die blijkbaar gingen trouwen. Vroeger liet men voor het trouwen thuis de hele behandeling doen, nu gaat men dus naar de salon. Deze dames hadden allerlei taarten bij zich en terwijl ze in de behandelstoel lagen werd er door moeder snoepjes over ze uitgstrooid. Vriendin Elham gaat er wekelijks heen voor haar brauwen en ook nog een paar keer om haar haar te laten borstelen! Elham liet me een boek zien met trouwfoto's. Al eerder had ik zo'n reportage gezien (van Elahehs huwelijk). Ze zien er voor onze smaak heel idioot uit: hier is het doodnormaal en serieus om in een behoorlijk erotische houding in je trouwjurk op de foto te gaan en dan niet een keer, maar wel twintig verschillende eritische poses, heel belachelijk, in Nederland nog nooit zoiets gezien. Hier vinden ze dat heel normaal en mooi, dus onbegrijpelijk dat ik er zo om moet lachen!
Over gezondheid heeft men hier trouwens ook ietwat andere opvattingen dan in het Westen. Zo vind iedereen dat suiker met saffraan zo gezond is, of eten uit een koperen pan. Onze chauffeur (die toch een jonge hippe jongen is) laat zich af en toe aderlaten (goed voor de huid namelijk). Een aantal maanden gelden mochten Elaheh en ik niet meer in ons zwembad: iedereen moest plots een doktersverklaring hebben dat men geen sexueel overdraagbare ziekte had..., terwijl we daar toch echt heen gingen om te zwemmen...

2008-06-26T08:23:00.001+04:30

Luus, Helena, India en Anke als prinses
Luus en T
Luus met Banafshe, haar zwemlerares, wier moeder en oma bekende Iraanse filmsterren zijn
Boris is verslaafd aan sturen, hier achter het stuur van Mo's auto (onze chauffeur)

Het eind van ons verblijf in Iran is in zicht, we gaan bijna naar Zuid-Afrika verhuizen. Rare weken met veel afscheidsfeestjes, voetbal, spullen inpakken, laatste dingetjes kopen, iedereen nog even zien etc.

Eerste communie

2008-06-26T08:22:00.002+04:30

Jezus in Iran
Alice, Paolo, Helena en Bertie
Hostie geweigerd!!
Hoofddoeken in de kerk

Een vriendin had mij gevraagd foto's te nemen bij haar dochters eerste communie. Nog nooit bij zoiets geweest, dus zeker leuk om dat in de Islamitische Republiek Iran nota bene voor het eerst bij te wonen. De dienst vond plaats in een kerkje aan de Shariati, dat gebruikt door Duitsers en Italianen. De hele dienst was in het Italiaans, dus niet erg veel van opgestoken helaas. Wel werd een andere vriendin de hostie geweigerd (schande!) om ombekende reden. Dit schijnt niet erg vaak voor te komen, dus het was in elk geval een originele eerste communie. Daarna een feestje met de gebruikelijke verboden alcohol. Het feestje ontaarde uiteindelijk in een ramp, omdat een aantal kinderen zich niet kon gedragen.

Bouwen

2008-06-26T08:21:00.001+04:30

Schaduwen van de bouwvakkers

Na onze ZA trip is men begonnen het huis van de buren neer te halen, gevolg: enorm lawaai, vallende brokken steen en stof, heel veel stof. Het meeste lawaai is 's nachts. Omdat vrachtwagens in Teheran pas vanaf 23.00 uur mogen rijden begon men exact om die tijd elke avond met bulldozers de boel af te graven en in laadbakken te gooien. Tot een uur of 6.30 en dan was het weer stil. Aangezien T en ik ongeveer 20 cm van de bouwpt slapen, hebben we ons bed tijdelijk in de overloop moeten zetten. De kinderen slapen allebei aan de straatkant, maar schenen gek genoeg, maar gelukkig niets te horen van het werkelijk oorverdovende kabaal elke nacht. Na zes nachten lag het huis plat en verschoof het werken weer naar de dag. Tot er vrachtwagens spullen moeten aanvoeren natuurlijk, maar dat maken wij niet meer mee.

Dizzi

2008-06-26T08:18:00.005+04:30

In de rij voor Dizzi voor dizzi

Armin, Sholeh en Boris

Eten stampen

Heeerlijk gegeten (en geen kebab!)

Met de meisjes van de nursery zijn we ons laatste weekend in Iran naar Dizzi gegaan, een restaurantje downtown dat maar 1 gerecht serveert: dizzi of abgusht. Om binnen te komen moesten we eerst een uur op de stoep buiten wachten. Boris zag meteen dat de meneer die de wachtrij buiten beheerde "au aan zijn neus had", want er zat een grote pleister op (half Iran laat zijn/haar neus kleiner maken). Toen we eenmaal binnen waren kregen we eerst een heerlijk bordje verse kruiden en wat torshi (ingelegde groenten) met sangak (op kiezels gabakken brood). Daarbij werd een kan dough (zoute wei) geserveerd. Eerst kwam de soep, waarin je stukjes sangak dient te gooien. Vervolgens de gestampte pasta van lamsvlees/bonen/aardappels/tomaat etc. Heel erg lekker en welkom na alle kebab!

Geblokt!!

2008-06-24T17:32:00.002+04:30

In de laatste week dat ik in Iran ben toch nog iets bereikt: kaatjebeeinteheran is de door de regering geblokt en dus vanuit Iran niet meer te zien (althans als je zo heel slim bent en niet de trucs kent om om het filter heen te surfen). Wat zou er nou fout gegaan zijn plotseling?? Geen idee, maar kaatjebee blogt natuurlijk vrolijk verder voor de rest van de wereld en de filterontwijkende Iranbewoner!

EK 2008

2008-06-18T08:20:00.000+04:30

Tribunes in de hal van de residentie

Voor het EK is de residentie (ambassadeur was zelf op vakantie) omgetoverd tot arena, compleet met enorme oranje tribunes. De 30 voor de gelegenheid bedrukte petten (Holland Huis in Iran) vlogen als collectorsitem de toonbank over! Het voetbal werd bekeken via een Duitse zender op een enorm scherm en begeleid door bier, bitterballen, rookworsten en een overdosis aan haringen met ui. De sfeer was fantastisch, vooral de eerste twee wedstrijden natuurlijk.

Caspische zee

2008-06-14T08:10:00.000+04:30

De Damavand (bijna 5800m hoog)
Rijstvelden
Villa aan zee

Strand

Luus aan zee

Luus met Elham en Yasaman

kB met Boris

Kebab grillen

Mehdi met ghaliyan

Oorverdovende branding
Caspische surfdoods

Half juni zijn we dan eindelijk eens met Iraanse vrienden naar de Caspische Zee gereden. Volgens Iraniers is de Caspische Zee (of Shomal oftewel het Noorden) je van het, een soort paradijs op aarde (want het is er groen en het regent veel). Natuurlijk namen we dat met een flinke korrel zout, want soms lopen Iraanse en Westerse smaken toch wat uiteen. Het zou ongeveer 3,5 uur rijden zijn. Mooi, want we gingen maar 1 nachtje en heel lang in de hitte in de auto zitten leek ons niet zo'n best idee. Elham had een busje gehuurd met een chauffeur die de weg wist. Althans dat zei hij. We namen heen de route die langs de Damavand berg loopt, inderdaad prachtig groen en dan ook nog die enorme besneeuwde berg op de achtergrond. Na 3,5 uur waren we het Alborzgebergte door en kwamen we via de rijstvelden bij de zee aan. Daarna hebben we nog minimaal 4 uur langs de prachtige kust (doet soms een beetje als Thailand aan zelfs) heen en weer gereden voordat we eindelijk op de plaats van bestemming aankwamen. We hadden een villa op een vriendelijke compound aan zee. Voor het eerst niet-ommuurde huizen gezien, het leek een beetje op Wisteria lane.

Om 1900 uur zaten we aan de lunch: heerlijke Iraanse lekkernijen: baghali polo (rijst met tuinboontjes en dille), mirza ghasemi (mijn favoriet, een auberginedip), torshi (iets minder, ingelegde groenten) en natuurlijk mast (yoghurt) en dough (een zoutzuur melkachtigdrankje). Daarna even wandelen op het strand. Elham verzekerde dat ik mijn hoofddoek en jas niet aan hoefde, dus lekker naakt de deur uit. Op het strand aangekomen was ik natuurlijk de enige die geen hoofddoek en jas droeg.... dus snel maar weer naar huis om alles aan te doen, want ik voelde me zonder nog ongemakkelijker dan met!

's avonds kebab en waterpijp en volgende dag teruggereden via Karaj. Shomal is mooi en inderdaad heel groen, maar het blijft toch wat jammer dat je op het hete strand je jas en doek moet dragen de zee niet in kan (het kan wel, maar dan verstopt achter een soort gordijn dat in zee wordt opgehangen om de vrouwen af te schermen...).

Persische tapijten

2008-06-08T09:12:00.005+04:30

Tapijten kopen in de grote bazar

T met onze tapijtvriend in de bazar

Onze tapijtboer
Lunchen in Khayam, 300-jarig traditioneel restaurant in de bazar
Khayam, na de lunch shisha (waterpijp, weet de perzische naam even niet meer) roken

Krekel door Luus uit het zwembadje gered

Voordat we vertrekken uit Iran moesten we natuurlijk nog wat perzische tapijten aanschaffen, dus op naar de grote bazar, waar T notabene nog nooit was geweest. De kinderen bleven bij de oppas en wij werden opgehaald door ons tapijtenhandelaar Mehrdad, want die bleek bij ons in de buurt te wonen, om vervolgens samen per taxi naar zijn winkel in de bazar te gaan (zelf zoeken heeft geen enkele zin in de immens grote Tehran bazar). Drie prachtexemplaren aangeschaft (we moeten tenslotte een huis vullen in Zuid-Afrika): een grote 50 jaar oude kilim uit Mashad, een 40 jaar oude mix kilim/tapijt uit Kermanshah en een 40 jaar oud kamelenwollen tapijt uit Mashad en nog een stel oude kussens. Vervolgens de deal bezegeld met een lunch in Khayam, een traditioneel (hoe kan het ook anders) restaurant in de bazar. Mehrdad bleek toevallig recentelijk vijf jaar in ZA (Kaapstad) te hebben gewoond als tapijtenhandelaar (die zagen we daar inderdaad in elke mall) en hij was na de dood van zijn vader naar Iran teruggekeerd. Na een geslaagde ochtend in een kokende taxi weer naar Niavaran.

Zuid-Afrika

2008-05-25T13:25:00.009+04:30

Afrikaans

Op weg naar ZA, via Dubai

Imam Khomeini Airport

Vriendjes gevonden
Huizen kijken met Camilla

T, Luus en Boris kijken naar stokoude olifant in zoo
Olifanten en giraffen zijn leuk, maar vooral de...... auto's zijn leuk in de zoo
Loads of Praying.
Terug in Iran? Nee dit is gewoon de parkeerplaats van een mall in Pretoria.
Uuuuren spelen in de gehuurde VW City
Lunchen bij vrienden in Irene Farmvillage

Luus

Twee dagen nadat Jolanda was geweest vertok de familiebee voor een previsit naar hun nieuwe land: Zuid-Afrika. Het verblijf in Iran zit er na 2 jaar dus bijna 0p. Dat is voor Kb net iets te kort, omdat je er na anderhalf jaar pas echt lekker in zit, aan de andere kant is het ook wel weer mooi geweest. Op naar een makkelijk leven! T kan niet wachten om naar ZA te verhuizen. Na de previsit Kb ook niet. Op de criminaliteit en de rellen in de townships die er momenteel zijn tussen zwarte ZAen en zwarte buitenlanders uit landen als Zimbabwe na is het een fantastisch land. Het wordt je aan alle kanten makkelijk gemaakt van het leven te genieten (in Iran moet je daar zelf goed je best voor doen). We gaan wonen in het gebied tussen Pretoria en Johannesburg, in een landelijke omgeving voorzien van prachtige shoppingmalls. Voor ons is vrijwel alles spotgoedkoop: huizen, eten, drinken (wijn!), school. Vijftien huizen en drie schooltjes beken en het ziet er allemaal veelbelovend uit. Voor ons is het nog eens extra makkelijk dat men in het gebied waar we gaan wonen veel Afrikaans spreekt (dat op een soort babygebrabbel Nederlands lijkt), wat wij natuurlijk in tegenstelling tot andere buitenlanders goed kunnen volgen. Onmiddellijk een soort TomTom gekocht die ons moeiteloos overal heen wees (sinds de komst van die dingen hebben we nog nooit in een land gewoond waar ze het deden!). Grappig is dat we deze verhuizing voor het eerst begeleid worden door een relocatieconsultant (Camilla), die ons letterlijk aan de hand meenam op huizenjacht (soommige huizen hadden drie!! garages) en die ons verder onze gehele verhuizing zal helpen! (dat was in Iran (of hiervoor zelfs Egypte) geen overbodige luxe geweest, maar ja daar hadden we natuurlijk geen verhuisbegeleider).

Bezoek!!

2008-05-13T12:20:00.000+04:30

Kb en Elham in Jamejam

Wandelen in het Alborzgebergte (charmant)
Metrostation Mirdamad, met uitzicht op de besneeuwde bergen

Golestan (Bloemestijn) Paleis doet zijn naam eer aan

Een windtoren ofwel badgir (oud luchtkoelingssysteem)

Giegelende schoolmeisjes galore
Handtekeningen uitdelen (?), ga je naar Iran, word je nog overal herkend....
Tegeltjes waar je maar kijkt

Spiegeltjes waar je maar kijkt
Linksonder wordt iemand met een mes bewerkt, terwijl rechtsboven een strijkje muziek zit te maken
Jo en Kb bij Golestan Palace

Eindelijk weer eens bezoek!! Het eerste (en laatste) niet-familielid, Jolanda, kwam vier volle dagen langs in Teheran.

We gingen meteen van start met een bezoekje aan de Jomeh bazar (vrijdag rommelmarkt), samen met Elham en Linda. Het was er stampensvol op de markt die elke vrijdag in een parkeergarage in downtown wordt gehouden. Kb was de enige dit keer die niets kocht. Aansluitend tracteerde Elham ons op een lunch in traditioneel restaurant Jamejam (altijd kabab, maar ook andere lekkernijen) en we sloten af met een kinderpartijtje in de wijk Elahieh.
Dag 2: een lekker pittige wandeling van ruim 4 uur door de die dag koude en stormachtige bergen (Alborz) vlakbij. Jo, die al hoofdpijn had van de hoogte waarop we wonen, bikkelde zonder veel problemen de hoge berg op. Vandaag waren alle uitrusttheestations gesloten, waarschijnlijk omdat het natuurlijk weer een feestddag was, dus helaas geen thee met dadels.
Dag 3: bezoek aan het paleis van de Shah, Niavaran Palace, om de hoek van waar wij wonen. Daarna een strak nieuw manteautje (verplichte outfit naast de hoofddoek) voor Jolanda gekocht op Bahonar St. ' s Middags shoppen op de Vali-e-Asr (DE winkelstraat...).
Dag 4: Golestan Palace downtown bezocht. Daarna windowshoppen bij de antiek- en snuisterijenwinkeltjes op Manucheri St.
Hopelijk weer een tevreden bezoeker naar Nederland terug gestuurd!

Etentje op de residentie

2008-05-08T12:12:00.000+04:30

Buurman Yehya, Kb en Radinck, onze ambassadeur

In mei had onze ambassadeur en zijn vrouw ons uitgenodigd voor een afscheidsdineetje danwel receptie. T en ik zijn een van de twee NLse stellen in Iran die niet voor de ambassade werken. We kozen voor een etentje en we nodigden tien vrienden uit om mee te eten. Een ongelofelijk lief gebaar en het was een hele gezellig en relaxte avond.

Tar en tapijt

2008-05-04T10:59:00.007+04:30

Mandolins, sitars en kamanches

Tars

Een lekker blaadje sla bij de thee?

Tapijten kopen
Midden in de oude stad

Aangezien we niet zo heel lang meer in Iran zullen wonen was het tijd om wat souvenirs in te slaan. Te beginnen met een traditioneel Perzisch instrument. Met Maryam (mijn Farsi lerares) ging ik naar een instrumentenmakerij waar alle snaarinstrumenten (tar, sitar, kamanche etc) en trommels (tombak en daf) uitgestald stonden/hingen. Kb koos een prachtige donkerbruine houten tar (met zo'n mooie dubbele buik), een enorm en zwaar instrument dat ik waarschijnlijk nooit leer bespelen... Bij de thee kregen we een blaadje sla gepresenteerd (?).

Dezelfde week op jacht naar tapijten in de buurt van de grote bazar. Samen met 1 Australische vriendin en 5 Zuid-Afrikaansen gingen we op stap. Aangezien de meeste (tapijt)winkels onvindbaar zijn, werden we bij de metro opgehaald, om vervolgens via een wirwar van straatjes de tapijtkelder te bereiken. Daar konden we onder het genot van een kopje thee of acht zonder hoofddoek de tapijten aan ons voorbij zien komen. De onderlinge smaken liepen enorm uiteen, wat goed uitkwam in dit geval, want geen ruzie. Kb kwam thuis met drie leuke aankopen (2 oude kilims en 1 oud tapijt) voor weinig.

Boris twee!!!

2008-05-04T09:04:00.006+04:30

Stoer
Tweedehandsstuur

Jaloers
Taart!

Afgelopen week, op 27 april werd Boris twee. Dit weekend hebben we dat uitgebreid gevierd (itt vorig jaar, toen we op zijn verjaardag terug vlogen van Nl naar Iran en we hem wat plastic zandbakbakjes als cadeau gaven). We hadden door Tom uit Dubai ingevlogen worst met varken en franse kazen. En we hadden zelfs weer bier en wijn!! (door kB geheel in het Farsi per telefoon besteld bij een nieuwe drankleverancier- voor het eerst het woord bier in het Perzisch geleerd: abejo, wat eigenlijk ook zoiets is als gerstenat). Veel cadeautjes, maar het mooiste was toch wel het afgedankte autostuur van een ouder klasgenootje. De dag erna hebben we afgescheid genomen van zijn geliefde titi (van het arabische titina voor speen) en dat gaat heel prima.

Iraans huwelijksfeest

2008-05-01T13:19:00.002+04:30

De sofreh met allerlei gelukbrengende items.

kB, Boris, Mo, T en Luus

Vrijdag was het huwelijksfeest van Elaheh en Ali. We waren bij de officiele ceremonie (voor meer info zie http://www.persianmirror.com/wedding/sofreh/sofreh.cfm) en het feest dat aansluitend werd gehouden. Het was een gemengd non-alcoholisch huwelijk. Gemengd omdat mannen en vrouwen samen feestten (ipv gescheiden). Non-alcoholisch, omdat de traditie van de ouders van de bruid alcohol niet toestaat. Voor de ceremonie begon zaten we te wachten aan ronde tafels, waarop fruit en komkommers als snack lagen (waar je maar komt bij mensen thuis in Iran, ze hebben altijd fruit en komkommer klaar staan). Net als op kinderpartijtjes werd van alle gegeven cadeau's luid en duidelijk omgeroepen wie het heeft gegeven, wat het is en (indien mogelijk) hoeveel het waard is, voor ons bijzonder ongebruikelijk. Er werd uitbundig gedanst op de heerlijke Persische pop. Aan het einde van de avond werd er heerlijk Iraans eten geserveerd en vervolgens een film getoond van het bruidspaar in de uren voor de ceremonie: tijdens de fotoshoots en rijdend in een BMW over de snelweg (bruid zonder hoofddoek). Het was een mooie (en nuchtere) ervaring voor ons als enige buitenlandse gasten!

Iraans souvenir: heup

2008-05-01T13:15:00.012+04:30

Het gebeurde allemaal in een kasteel bij Yasd
Het Mortazziekenhuis in Yasd

Binnegetakeld voor dinertje bij kB
Op weg naar huis

Nog even de overige fotootjes van gebroken heup. Zelfs in een ziekenhuisbed moet je officieel je hoofddoek ophouden!

Nadat de familie van Yasd naar Teheran gevolgen was werd men per ambulance door de middagspits van het oude vliegveld Mehrabad naar het nieuwe vliegveld IKA vervoerd. Daar werd hun verteld dat er een medisch consult moest plaatsvinden. Dat was op zich geen probleem, ware het niet dat dat de dokter die dat moest doen in Mehrabad zat.... Er zat niets anders op dan de ambulance terug te nemen. Na enig oponthoud heeft de ambulance het gezelschap naar het huis van kB gebracht voor een dineetje, om hen vervolgens om 12 uur 'snachts weer op te halen voor de vlucht naar Nederland. De zieke is inmiddels al weer een week thuis en zij maakt het goed.

Breuk

2008-04-20T13:49:00.006+04:30

Boris in drakenoutfit

Oma met Boris en Luus

Het glasmuseum in Tehran
Glas

Opa met Boris

Oma met Luus

Ina (hier nog met eigen Hollandse heup) en Boris

Boris met gezouten, aan de lucht drogende, te roken forel (kB heeft een rookoventje naar Iran meegenomen)

Grootouders- en oudtanteBee zijn 2 weken geleden in Iran gearriveerd. Hun plan was na vier dagen Teheran net als vorig jaar rond te gaan reizen (Kashan, Yasd, Isfahan, Kermanshah). In Yasd is hun reis echter jammerlijk gestrand, omdat tante Ina 40 km buiten Yasd in een kasteel omviel en haar heup brak. De plaatselijke arts constateerde de breuk en vervolgens is zij naar het ziekenhuis in Yasd getransporteerd. Daar werd zij de volgende avond geopereerd met een vers uit Teheran ingevlogen heupkop. Behalve oma&opaBee zijn er natuurlijk geen bekenden van haar in Yasd, maar aan bezoekers geen tekort: er zitten constant heel vriendelijk verschillende Iraanse families rond haar bed met allerlei lekkers. Vandaag worden opa, oma en Ina naar Teheran gevlogen en dan van Mehrabad naar Imam Khomeini Airport gebracht, waar Ina in de ziekenboeg wordt geparkeerd, terwijl de grootouders nog een paar uurtjes naar Niavaran komen. Morgenochtend heel vroeg gaat het trio terug naar Nederland (inshallah natuurlijk). T is inmiddels naar Dubai vetrokken voor vijf dagen, dus er wordt fijn langs elkaar heen gereisd vandaag...

Nationale Picknickdag, Sizdah bedar

2008-04-02T13:59:00.006+04:30

Picknicken, spelletjes doen en lekker in je tent zitten in het park

Boris staat te brullen omdat hij niet wil lopen
De dames roepen janam (mijn ziel) terwijl deze meneer gaat kB net vragen of hij 1 fotootje mag maken
Luus (vrijwillig) en kB (onvrijwillig) met hoofddoek
Gewillige prooi voor fotograferende Iraniers

Dinsdag, de dertiende dag van Now Ruz was het nationale picknickdag. Iedereen die geen ongeluk wil oproepen voor het nieuwe jaar moet die dag buitenshuis picknickend in een park doorbrengen. Wij zijn 's ochtends even naar ons park (Niavaran Park) gelopen. Kaatjebee had maandag voor het eerst samen met Elaheh met hoofddoek en jas en lange broek gejogd in het park, 20 rondjes om de fonteinen (=45 minuten). Grappig om een keer gedaan te hebben, maar niet echt voor herhaling vatbaar. Dinsdag was het park afgeladen met tenten en picknickende mensen. Meerdere malen werd ons natuurlijk weer gevraagd waar we vandaan kwamen en "Hollaand" lokt nog steeds alleen maar vrolijke reacties uit (mooi, bloemen, voetbal en dat we toch vooral maar een goede tijd in Iran mogen hebben). Van DE film hebben we dan ook, op de waarschuwings-smsjes van de ambassade na, niets gemerkt op straat. Nu kregen we gisteren weer een waarschuwingsbericht van de ambassade: dat er een demonstratie tegen de film komt vandaag bij de ambassade!!! Dat zal wel behoorlijk saai worden, want op vrijdag (de Iraanse zondag) is de ambassade en de rest van Iran gesloten.... Maar dan kan men in NL wel gelukkig weer genieten van de gebruikelijke beelden (schreeuwende mensen, vrouwen in chador, down with .... vul in).

Een groter probleem voor ons op het moment: de alcoholschaarste en duurte: bier (in Turkije gebrouwen Heineken of Tuborg) is al een tijdje niet te krijgen en als je het zou kunnen krijgen zou het 150 dollar per treetje kosten (dat was 70 toen we kwamen en inmiddels gestegen naar 95)). Wijn kost nu 30/35 dollar per fles (was 20)...

Zo kan het ook:

2008-03-28T09:06:00.011+04:30

De nozem en de non?...... Benetton reclame?.......West meets Islam?....... Ongelovigen en gelovigen aller geloven verenigt u?.........

Boris en oppas Sara in haar traditionele chador, die elkaar aan het eind van de dag tot-ziens kussen. Een mooie reclame voor het doorbreken van religieuze taboe's en verenigen van culturele verschillen!
Gisteren hebben we Fitna maar eens even bekeken. Schokkende beelden in een nette film met mooie Smurfenmuziek (Tchaikovsky). Punt.

Zaterdag: Tochal

2008-03-25T12:21:00.014+04:30

Verplicht op de foto
Wachten op de eitjes

In de eitjes
Meer foto's

Restaurant op tussenstation

Boris en zijn Tochalliefde Mellina
Goede Vrijdag: zelf pizza's maken

en opeten

Zaterdag met de kinderen in de eitjes van de Tochal Telecabin naar boven en beneden geweest (normaal elke week zonder om te skien). Het was stervensdruk met alleen Iraanse toeristen. Luus en Boris moesten constant op de foto. Aan de lopende band werd ons gevraagd waar we vandaan komen en met het antwoord "Holland" is men nog steeds heel tevreden: ons werd de hand geschud, we werden gefotografeerd, uitgenodigd om bij mensen te overnachten en gekust. Bij de taxistandplaats kwam Boris zijn Mellina tegen en er werd innig gekust. De liefde was niet van lange duur, aangezien beide geliefden met huin ouders mee naar huis moesten.

No ruz 1387

2008-03-23T09:57:00.008+04:30

Laarzen over de broek mogen weer (2 maanden geleden nog verboden!)

Goudvissen, eieren en zwarte Pieten te koop

De meisjes van de creche

Haar te koop

Verse amandelen te koop

Gras en goudvis te koop

Vlees te koop

Vis te koop

Vis eten op de eerste dag van het jaar voor geluk

Hoofddoeken te koop

Noten te koop
Tajrish plein

Het nieuwe jaar en de zomertijd is donderdag begonnen. Om 9 uur s´ochtends (dat tijdstip verschilt elk jaar). Woensdag met een Iraanse vriendin naar Tajrish plein geweest om foto´s te maken van winkelende mensen rond de bazar, iedereen deed nog even de laatste inkopen. Veel spullen voor de haft sin tafel. Men maakt hier een tafel met 7 dingen die met een s (sin)beginnen, waaronder een appel, een goudvis, knoflook, gras etc. Anderhalve dag hebben we te lang in wintertijd geleefd. Niemand had ons iets verteld en aangezien de zomertijd vorig jaar op het allerlaatste moment werd afgeschaft, hadden we niet bedacht dat men het nu weer wel invoeren. Vrijdag kwamen we er dus achter dat de zomertijd al lang was ingegaan. De stad is deze komende 2 weken uitgestorven, wat goed is voor de longen (veel minder luchtvervuiling). Iedereen reist Teheran uit (behalve wij dus): veel mensen gaan naar Shomal, het Noorden aan de Caspische zee. Onze Iraanse buren ook en die meldden vandaag per telefoon dat het er stormt, terwijl het hier heerlijk zomerweer is (mag ook wel na twee maanden sneeuw), de kinderen hebben al lekker in het badje in de tuin gezeten. Wij kunnen het ons al niet meer voorstellen om in de sneeuw te zitten, jullie in NL wel geloof ik...

Vuurspringen, chaharshanbesuri

2008-03-19T08:25:00.005+03:30

Vuur

Vuurspringen

T

kB

Dansen op Iraanse pop
De werkster van de familie deed ook haar best
Mo met beroemde Iraanse filmster: Hamid Goudarzi
Feest langs de snelweg

Gisterennacht was het Chaharshanbe suri, een Oud en Nieuw achtig feest, waarbij je 7x over een vuur moet springen om ongeluk in het nieuwe jaar (in dit geval het jaar 1387, dat aanstaande vrijdag start) te bezweren. Net als vorig jaar waren we uitgenodigd op een feest in Lavasan een luxe wijk dichtbij Tehran. We waren (zoals meestal het geval is) de enige nietIraniers. Er werd deze keer niet veel over het vuur gesprongen, maar T en kB deden flink hun best. Op weg naar huis passeerden we een aantal feestjes die midden op de snelweg gevierd werden.

Vanavond starring in NOVA

2008-03-17T14:12:00.005+03:30

De familiebee komt vanavond op de Nederlandse tv (NOVA, NL 2, 22.15h). Geen kommer en kwel over Iran vanavond, maar een "gewoon" huis-tuin-en-keuken expat verhaal over de dreigingen die wij hier momenteel het hoofd moeten bieden ... Zelf kunnen we vanavond niet kijken, omdat, hoewel we de snelste beschikbare internetverbinding hebben, internet hier te langzaam is (nog steeds beperkt door de regering tot 256kb)....

Op internet na te kijken op:

http://www.novatv.nl/novaplayer/player169.html?id=rep-5899-0

Trouwjurk

2008-03-16T13:16:00.002+03:30

De jurk van kB
Stof kopen in Zartosht

Volgende maand is het huwelijksfeest van mijn vriendin Elaheh en haar man Ali-Reza. Ze zijn een paar maanden geleden officieel al getrouwd in Iran en doen binnenkort dus het grote feest. Ali (die Reza in NL heet) woont in Utrecht en daar gaat ze dus over een paar maanden ook wonen. Maar eerst het feest. Om gepast gekleed (=zeer feestelijk en vooral volledig opgetut) te kunnen verschijnen zijn we vorige week naar de naaister gegaan die ook Elahes jurk en die van haar zusters en moeder naait om een jurkje voor mij uit te zoeken: een lange met een enorme split. Ik beschouw het maar een beetje als mijn trouwjurk, aangezien ik, toen T en ik trouwden op de ambassade in Cairo, 9 maanden zwanger, een nachtjapon van de buurvrouw aanhad... Vandaag zijn Elaheh, Maryam (Farsilerares) en ik naar Zartosht (een wijk in het centrum van Tehran) gereden om stoffen uit te zoeken: donkerpaars zilverachtig satijn en zwarte kraaltjesstof. Voel me toch aardig ingeburgerd hier!

Veiligheid van Nederlanders in Iran

2008-03-14T10:12:00.006+03:30

We raken gewend aan cameraploegen in huis.
Vorige week nog een Iraanse filmploeg, gisteren Jan Eikelboom (weblog: http://weblog.novatv.nl/iran/2008/03/13/iran-dag-5/#more-14) van Nova en zijn Belgische collega. Zij kwamen een item maken over de veiligheid van Nederlanders die in Iran wonen en wisten dat er van ons niet veel spannends te verwachten viel. We werden (kaatjebee roodverbrand en roodgevlekt) zittend op de bank met Luus en Boris geinterviewd ivm de Wildersfilm over hoe bedreigd we ons als Nederlanders wel niet zullen voelen hier in het enge Iran. Uhm, niet dus. Vervolgens liep ik met Jan en cameraman nog even de straat op om bij de bakker een broodje te halen en een pak melk te kopen in een supermarktje om de hoek. De sfeer was gemoedelijk en de mensen die we spraken waren zoals gewoonlijk alleraardigst en heel positief over Nederland, ondanks de Wildersfilm. Kortom: we hebben ons hier altijd veilig gevoeld en voelen ons ook nu niet bedreigd (ookal kan men zich dit in Nederland blijkbaar moeilijk voorstellen) en dat mag toch ook wel eens gehoord worden. ALS het uitgezonden wordt komt het waarschijnlijk volgende week op de NLse buis.

NB: dit item geeft puur en alleen een beeld over hoe WIJ hier als Nederlandse expats in het rijke Noord Teheran leven en ons voelen (en geeft een duidelijk beeld van hoe Nederlanders hier behandeld worden). We pretenderen geen Irankenners te zijn of te weten hoe de Iranier zich voelt en het item staat los van de mensenrechtentoestand of andere verschrikkingen in het land.

Dubai

2008-03-14T09:06:00.011+03:30

Uitzicht uit ons hotelappartement, 39 hoog

Luus en Boris op de schommel

Luus met nieuwe zwembril

Strandrestaurant bij het hotel
Mist 's ochtends

De palm in aanbouw en de stad in spiegelbeeld
De Palm in aanbouw

Brandalarm op 39 hoog is geen pretje...

Afgelopen week waren we in Dubai, waar het (nu eens) aangenaam weer is. We zaten in een appertementenhotel op de 39ste verdieping met uitzicht op de nog steeds in aanbouw zijnde Palm en het was genieten. Behalve toen vrijdagavond om 11 uur 's avonds het brandalarm af ging.... T. was shoppen en ik was alleen thuis met Luus en Boris die lekker lagen te slapen toen er een sirene ging loeien en een stem verzocht niet in paniek te raken, maar het pand meteen te verlaten.... via de trap.... Aangezien we dus op de 39ste verdieping zaten en we dus minimaal 39 trappen af moesten, besloot ik niet al te lang te treuzelen. De kindjes werden uit bed gesleurd en toen ik trillend richting trappen rende stopte het alarm. Uiteindelijk was er niets aan de hand, maar de schrik zat er toch goed in.
Bij aankomst thuis op Imam Khomeini Airport werden we vriendelijk onthaald: een Iraanse mevrouw vroeg ons of we misschien een slaapplaats nodig hadden, want dan konden we wel bij haar slapen! Dat zul je bij aankomst op Schiphol toch niet zo vaak meemaken..

Break

2008-03-05T14:02:00.007+03:30

Luus vliegt in Wonderland

Zaterdag nog lekker op de skipiste in Teheran en morgen op het strand in Dubai. En mensen maar denken dat wonen in Iran vreselijk is... wij nemen het er in elk geval van... "Dar ye negah" is inmiddels bijna afgerond. De hele 7 minuten durende speelfilm speelt zich in en om ons huis af. Eergisteren was DE moordcene op Boris' kamer. Luus heeft het allemaal gezien en deed verslag: er waren een papa en een mama en die gingen schreeuwen en toen SLOEG de papa de mama!!! Gelukkig was ze er erg verbolgen over.

Gisteren was een rampdag omdat de eerder acterende zwarte katten niet meer beschikbaar waren (door een ruzie met de eigenaresse die haar hoofddoek steeds maar afzette tegen de zin van regisseur). Vrijwel de hele dag werd er op een nieuwe kat gewacht. 's Middags kwam er eindelijk een (gekocht), maar die was niet helemaal zwart, dus moest zij/hij nog even bijgeschilderd worden... Na Dubai komt de crew nog een dagje terug om de film helemaal af te maken en dan zal deze korte film naar een Iraans filmfestival gestuurd worden.

Goed, morgen gaan we dus een paar dagen naar Dubai. Als het aan Nokia had gelegen hadden we daar al een maand zitten wachten op de komst van de Wildersfilm. Vorige maand werd ons verzocht en onmiddellijk de biezen te pakken en bij voorbaat naar Dubai te vluchten (wij zijn de enige NL Nokia mensen in Iran en men vond het makkelijker om ons weg te sturen ivm beveiligingsproblemen, wat nogal vreemd klinkt als ik het zo opschrijf, want we hebben ons hier altijd bijzonder veilig gevoeld en dat is nog steeds zo). We besloten tegen de zin van "the company" in even een weekendje af te wachten, de ambassade en andere Nederlanders te contacten en in dat weekend werd net bekend dat de film pas in maart uitgebracht zou gaan worden. Kortom: we zijn gewoon in Iran gebleven, waar niemand zich druk maakt over de film. De filmmakers in ons huis hadden er wel van gehoord, maar sommigen vonden zelfs dat inderdaad de vrijheid van meningsuiting voorrang op alles heeft. Aangezien ik hier echt nog nooit onvriendelijk ben behandeld omdat ik buitenlands ben denk ik niet dat we al te bang hoeven zijn dat dat door de film plots veranderd. Onze angst is alleen dat we net in Dubai zitten als de film uitkomt en dat we dan Iran niet meer IN zouden mogen of zoiets..

In the one see!

2008-03-02T10:28:00.004+03:30

Gisteren: Het atelier in wording, inmiddels is het nog verder aangekleed, compleet met verf op de grond
Een figurante gaat met Boris op de foto

Terwijl ik dit schrijf wordt er in ons huis (voornamelijk in de tuin en in Boris' kamer) een heuse Perzische film gedraaid. Boris' slaapkamer is voor de gelegenheid omgetoverd in een gezellig schildersatelier.
Vorige week kwamen er wat mensen langs gereden op zoek naar DE locatie voor hun film en dat bleek dus de slaapkamer van Boris. Toen we vroegen naar de naam van de film zei men trots: In the one see! ..... Het Perzisch begrepen we beter: "Dar ye nega" zoiets als "in een oogopslag". Vorige week is de scene met Blacky, de zwarte poes al geoefend. Vandaag is Blacky er weer (ligt nu lekker in een stoel te slapen) en straks zal er iemand in Boris' kamer vermoord worden (door wie zullen we voor de toekomstige fans van Dar ye nega niet verklappen!)......
Grappig is dat de dames die achter de schermen meewerken ook bij ons in huis hun hoofddoek verplicht opmoeten (de eigenaresse van Blacky probeerde hem in de tuin net af te zetten maar werd door de regisseur gemaand hem direct weer op het hoofd te doen!)

Boris (21 mnd) weet alles van kunst...

2008-02-16T11:55:00.003+03:30

Carnaval en Revolutiedag

2008-02-16T09:33:00.002+03:30

Carnavalfeestje

Er ligt nu al anderhalve maand sneeuw in de straat

Tochal: op weg naar boven
Overstapstation
Kaatjebee in ei
Heeeel mooi weer op revolutiedag
T op piste

Afgelopen maandag was het de 21ste van Bahman (volgens de Iraanse jaartelling): de dag van de revolutie 29 jaar geleden. Door aanhangers wordt dat gevierd door de straat op te gaan. Het enige dat wij gemerkt hebben was dat er een aantal mensen en kinderen om 21h zondagavond een kwartier lang Allahu Akbar op straat stonden te schreeuwen. Aangezien de creche open was, Tochal ook EN T vrij, besloten we zonder kinderen naar Tochal te gaan voor een ochtendje skien/boarden. Het weer beneden was pet, maar hoe hoger we met de eitjes kwamen, hoe beter het werd. Halverwege de rit was de lucht plots strakblauw en het was een daarmee meteen een echte wintersportvakantiedag. Boven op de piste werd westerse muziek gedraaid en hoewel de twee politieagenten die er waren af en toe wat mensen wegjoegen die voor het hotel blijkbaar te knus in de zon zaten, was de sfeer ontspannen en vrolijk.

Skiën op Tochal (4000m)

2008-01-24T10:33:00.000+03:30

Hotel Tochal op 3900 m

De stokoude eitjes

Trip naar boven is 30 minuten (1x overstappen)

Ongemende rij bij de stoeltjes!

De samovar staat klaar in hotel Tochal

Koreaanse vriendin Jinny

Vorige week nieuwe skischoenen aangeschaft (voor bij de vorig jaar gekochte snowblades) dus er moest en zou deze week geskied worden.
Gisteren eerst de kinderen bij de nursery afgezet en toen met Jinny door naar Tochal, het dichtsbijzijnde skigebied. Dat is minder dan een half uur rijden en dan sta je naast de eitjes die je in een half uur naar boven brengen. De eitjeslift gaat open tussen 9 en 10 (ongeveer), dat hangt van de liftmannen af, en sluit al weer om 13.30h. Het weekend (hier do en vrij) zijn ze open en op 1 a 2 doordeweekse dagen zijn ze dicht en verder ook als het waait of sneeuwt en op de meeste (bijna wekelijkse) feestdagen. De kans dat je de liften open aantreft is dus behoorlijk klein en ze doen er alles aan om het vooral geen toeristische trekpleister te laten zijn. Maar ALS ze open zijn is het er heerlijk!
Je skiet er op maar liesft 3900 m, wat duizeligheid kan veroorzaken als je boven aankomt. Het weer was prima, geen zucht wind, dus niet te koud. Er is eigenlijk maar een afdaling en die gaat naar het (enige) hotel, dat er (van buiten) heel aardig uitziet. Een lekker makkelijke, enorm brede piste met (door de lage luchtvochtigheid) fantastische sneeuw. Je bent er even in een bijna normale wereld. Hier op Tochal hoef je namelijk geen hoofddoek (wel muts) en geen lange jas aan (althans het moet natuurlijk wel maar we doen het allemaal stiekum niet) en er wordt zelfs gewoon gemengd in de wachtrij bij de lift gestaan (in Dizin is dat gescheiden voor mannen en vrouwen). Het restaurant van het hotel serveert drankjes en snacks en omdat de eitjes zo vroeg sluiten onstaat er ook weinig behoefte aan alcoholische apres-ski, heel handig.
Om 13.30h met de laatste eitjes weer terug en meteen de kinderen opgehaald. Dat is toch luxe, even een ochtendje skien, echt geweldig! Heb al 4 ski afspraken voor volgende week staan.... mits Geert W. geen roet in het eten gooit.....

Ashura, de 10e van Moharram

2008-01-20T14:30:00.001+03:30

Koek en zopie (gratis soep en thee)

Bloed in de sneeuw na het geselen

Broer en zus met hun schattige kindergeseltjes

Man draagt stellage bij wijze van zelfcastijding

Zwaar! en de auto's rijden er gewoon onderdoor

Zelfcastijding met gesels

Afghaans meisje loopt mee met haar vader

vervolg Ashura, de 10e van Moharram

2008-01-20T14:13:00.000+03:30

Vrouwen lopen achteraan in de optocht mee

T en Luus kijkend naar de Ashura optochten

Geselen op Tajrish Plein

Nog meer geselen

Toeschouwers

Optocht

Toeschouwsters

Hippe zelfcastijder

Nog steeds veel sneeuw

Ashura stellage

Detail van een Ashura stellage

De afgehakte hand van de broer van Hussein

Boris met Fazeh, een 11-jarig Iraans meisje in chador dat keurig Engels sprak

De ijspegels hangen aan het dak en de bomen, we hebben er een van 5 meter lang!

Dit weekend hadden we de maandelijkse bijeenkomst van Holland Huis (NLtaligen in Iran). De avond was heel geslaagd, compleet met bubbels, oliebollen, bitterballen en zuurkool. Onze ambassadeur stipte nog even de in aantocht zijnde Wildersfilm aan, die voor agressie zou kunnen zorgen, maar dat zien we dan wel weer.

Op 21 maart, het begin van de lente, begint het Iraanse nieuwe jaar. Dat is een happy holiday. De rest van het jaar zijn er bijna wekelijks feestdagen, maar die zijn meestal om te rouwen. Dit weekend was weer een lang weekend vanwege zo'n rouwdag, maar wel een van de belangrijkste. Op de 10e van Muharram, Ashura, wordt er gerouwd om de dood van imam Hussein (kleinzoon van de profeet Mohammed en de zoon van imam Ali), die in Kerbala omkwam 2 millennia geleden.
Dat rouwen gaat gepaard met optochten met zelfcastijdende mensen en gratis eten en drinken. Kaatjebee en T hesen de kids in hun karretjes en liepen in een half uurtje door de sneeuw naar Tajrish (de bazar in N-Teheran), want daar zou het allemaal gebeuren. Onderweg kwamen we inderdaad al wat mensen en zelfs kinderen met gesels tegen en hier en daar wat bloed (inmiddels verboden om jezelf tot bloedens toe te slaan, maar dus toch...). Bij verschillende koek-en-zopie achtige uitgiftepunten kregen we de ene keer chocolademelk en de andere keer iets zoets te drinken en iedereen was zeer vriendelijk en vrolijk en helemaal niet in een rouwstemming!
Toen we bij Tajrish aankwamen waren er een aantal carnavalsachtige optochten aan de gang met mensen die op grote trommels sloegen en door luidspeakers zongen en natuurlijk met mensen die zichzelf geselden op de maat van de trom. Het was redelijk onschuldig, aangezien bloedvergieten inmiddels dus verboden is en iedereen (vanwege de kou) lekkere dikke truien droeg en dat dempte vermoedelijk nochal. Na een paar optochten bekeken te hebben zijn we weer naar huis gewandeld. Onderweg zijn we denk ik wel 40x aangesproken en iedereen begon zijn zin in het Farsi met de vraag of B&L tweelingen zijn (nee dus). Toen we bijna thuis waren kwam er nog een in chador gehuld 11-jarig Persisch meisje met ons praten in keurig Engels, dat ze van haar oom had geleerd.
Al met al een hele gezellige Ashura dus!

Koud ontvangst in Iran

2008-01-07T10:18:00.000+03:30

Er is ongeveer 60 cm sneeuw gevallen gisteren

Boris en Luus in de tuin

Boris, nanny Sara en Luus

Besneeuwde muren in Niavaran

Armendonatiebox

Eergisteren is de familiebee weer in Iran aangekomen. Na een goede vlucht wachtte ons een tergend lange en trage rij bij de paspoortcontrole. Toen we ons daardoorheen geworsteld hadden reden we vlug naar huis, waar een aardig pak sneeuw in de tuin lag. Ondanks de sneeuw was het niet zo koud als in Nederland. Althans: buiten. Bij binnenkomst bleek namelijk dat het daar wel ongeveer even koud was als in Nederland, aangezien de verwarming al een aantal dagen kapot was......En er was ook geen warm water... Daar stonden we om 4.30 uur 's ochtends, moe na de vlucht in een huis waar het slechts 6 °C binnen was. Vanwege het tijdstip konden we weinig anders verzinnen dan proberen te slapen met drie truien aan en zoveel mogelijk dekens. Dat ging redelijk, T en de kinderen sliepen direct, maar kaatjebee moest eerst twee uur wachten tot haar voeten weer warm werden en daarna nog twee uur voor haar neus ook enigszins warm was. Daarbij moest ze ook elk uur even checken of de kinderen niet door onderkoeling of verstikking bezweken waren. Om 9 uur heeft T onze enige warmtebron, de grote haard, opgestookt en de verwarmingsman kwam even later om de boel te repareren. Terwijl alle verwarmingen op volle toeren draaiden was het ´s avonds al weer een bijna aangename 15 °C in huis. Tv konden we niet kijken, omdat de satelietschotel gestoord werd door de aankomende sneeuw.

De volgende dag heeft het de hele dag gesneeuwd. Iraniers zijn op dat gebied zou je zeggen toch wel wat gewend, maar bij een paar vlokken sneeuw raakt iedereen hysterisch: scholen worden meteen gesloten en zelfs T´s kantoor werd ´s middags gesloten. Op straat was het een stuk veiliger dan normaal: minder verkeer en iedereen reed voor de verandering eens lekker rustig.

Kaviaar eten in NL

2007-12-19T20:15:00.000+03:30

Gisteren kaviaar besteld bij de plaatselijke kippen-, vlees-, visboer op Pasdaran St. De drie potjes werden binnen een uur netjes ingepakt thuisbezorgd per prommer en gaan vannacht per vliegtuig mee naar NL. Iraanse kaviaar staan bekend als de beste en duurste ter wereld. Kaatjebee koos voor Sevruga, die volgens liefhebbers het lekkerst zou zijn (en die toevallig ook nog eens goedkoper is dan Osietra en Beluga). Per 50 gr kost het hier ongeveer 45 euro, in NL 3 x zoveel....

Kerstmiddag bij Livia

2007-12-18T13:18:00.001+03:30

Boris de Whitenose Reindeer

Kerstkettingen van pasta maken

Sara en Boris

Luus opgetuigd en opgetogen

Cupcakes

Onze boom in Teheran

Vorige week hadden we een kinderkerstmiddag bij Italiaanse Livia thuis. We gingen bomen optuigen en knutselen. Kaatjebee had Santamutsjes en rendiergeweien van karton voorbereid en die gingen we versieren.

Een aantal jaar geleden waren alle kerstuitingen nog streng verboden. Dit jaar, hoewel het nu juist over het algemeen veel strenger is (met extra controles op kleding, satelietschotels etc etc), kun je in Teheran best een aantal (kaatjebee zag er drie) aardige kerstetalages aantreffen. Op verschillende plekken buiten de Armeense (Christelijke) straat (die vlakbij het beroemde gebouw met afbeelding van de Amerikaanase vlag met vallende bommen ligt, zie de post "Muurschilderingen" van juli 2007 ) kun je kerstbomen, lampjes, ballen etc. kopen. Voor de rest wordt er door de Iraniers natuurlijk helemaal niets aan gedaan aan Kerst hier. Wat men wel viert is de heidense overgang naar de winter op 21 december, de langste nacht van het jaar.

Bij onzeman gelezen: gelukkig zijn de laarzen inmiddels weer uit de ban gedaan!!! Vorige week werd een Britse vriendin nog aangehouden vanwege haar laarzen. NB door een politieman die zijn broek in zijn laarzen droeg (waar de Schotse vriendin die bij haar was natluurijk ZEER oniraans iets van zei tegen deze politieman). Omdat ze buitenlands is bleef het bij een reprimande. Iraanse dames worden vaak meegenomen naar het bureau, waar ze door hun ouders opgehaald moeten worden. De laarzenbansituatie leek ook al onhoudbaar (net als bijna alle andere veroden eigenlijk): de winkels puilen hier werkelijk uit van de laarzen, de een nog hooggehakter en strakker dan de ander. Men sprak laatst over het bannen van spijkerbroeken. Zul je zien dat de jeans net verboden zijn als kaatjebee een nieuwe in NL heeft gekocht...

Sint in Iran

2007-12-18T13:05:00.000+03:30

Boris op preSintknutselmiddag (met mond vol pepernoten)

Luus en haar nieuwe muts en sjaal (van Sint Ellaheh) zijn onafscheidelijk

Sint- en Pietteam bereidt zich voor

Iraanse styliste

Behoorlijk ogebruikelijk beeld: IRAANSE MAN strijkt Pietencapeje!!

Iedereen (10 kinderen) zit klaar

Daar zijn ze dan

Sint met Boek

1 voor 1 melden bij Sint

Boris was voor niemand bang

En aan het eind toch nog een cadeautje

Op 7 december vierden we met alle (ja alle 10) Nederlandse kindjes Sinterklaas in Teheran, thuis bij Wendy en Younes. Werden we vorig jaar op de dag zelf verrast met een fantastische sneeuwbui, dit jaar regende het de hele dag (voor een extra NLs tintje). Regen of niet, de Afghaanse bouwvakkers werken wel door en die keken dan ook enigzins verbaasd naar Sint, toen die met zijn drie Pieten naar buiten kwam... Luus was net zoals vorig jaar bang voor Sint en ze wilde maar van 1 Piet (lieve Piet) pepernoten aannemen. Boris vond alles best en hobbelde vrolijk overal tussendoor met zijn stofzuiger. Het was een gezellige middag en avond compleet met pepernoten, marsepein, speculaas, rookworst en zuurkool.

Stof zuigt!

2007-12-06T19:31:00.000+03:30

Boris is momenteel verslaafd aan schoonmaakartikelen, de stofzuiger voorop... Om zijn verslaving te voeden staat er de hele dag een stofzuiger, bezem en dweil in de zitkamer. In Thailand had hij er ook al last van: in de gang van het hotel stond regelmatig een stofzuiger klaar en hij kon er echt niet voorbij zonder even een stukje imaginair te zuigen. Ookal is hij 19 maanden, hij spreekt het niet al te makkelijke woord stofzuiger moeiteloos uit!

Wat een geluk dat kaatjebee bij toeval tegen een keur (drie modellen, dat hier een gigantische keuze) aan speelgoedstofzuigers aanliep in het Jamejam malletje op de Valiye-Asr straat. Dat zou het "stofzuiger in woonkamer"probleem oplossen!! Toen Boris zijn nieuwe stofzuiger kreeg moest hij meteen overal mee naartoe (ook naar de bakker, in de auto en op straat) en de stofzuiger is de eerste drie uur (tot de batterijen opgingen) niet uit geweest... Helaas staan er nu twee stofzuigers, een bezem en een dweil permanent in de kamer geparkeerd...

Daryacheh-ye namak (Salt lake)

2007-11-24T22:16:00.000+03:30

Vertrek uit Noord Teheran met 6 4-wielen

Woestijn

Nabij het zoutmeer

Lekker scheuren in duinen in de woestijn

Kamelen!

T: Afslaan tussen de kamelen

En toen rukten de kamelen op richting onze bbq

Daryacheh-ye namak (Salt lake) vervolg

2007-11-24T22:10:00.000+03:30

Zo'n 25 kamelen waren erg geinteresseerd in onze BBQ

Neusbel

Stilleven van buik met duin

Caravanserai Maranjab

Caravanserai Maranjab

Salt Lake No City

Kilometers fantastische zoutstructuren

Zout

T, kaatjebee en zout

Vrijdag zijn we met 26 (NLse) mensen in 7 fourwheeldrives naar Kashan gereden en vervolgens naar het gigantische (100x100km) zoutmeer dat ten noorden van Kashan en ten oosten van Qom (HET religieuze bolwerk van Iran) in de woestijn ligt. De kinderen bleven lekker thuis bij oppas Sara. In Tehran was het koud en regenachtig en in de bergen ligt al aardig wat sneeuw. De tocht was bij de overheid aangemeld, aangezien er in dit gebied vorig jaar een aantal NLse journalisten zijn opgepakt en het land uitgegooid (wellicht ook omdat er in deze buurt een aantal nucleaire plants zijn). We reden dus goed voorbereid in colonne en met walkie-talkies bewapend naar het zoutmeer. Het grootste gedeelte van de rit hadden we regen, maar boven de woestijn hing geen wolk en het was er dus heerlijk zonnig.
Vlak voor we bij het meer kwamen streken we neer op een duin voor een bbq en het slaan van wat golfballen. In de verte stond een kudde kamelen (drommedarissen) te grazen. Iedereen was opgetogen en sommigen liepen wat dichter naar ze toe om wat fotootjes te maken, niet wetende dat we even later ingesloten zouden worden door deze zelfde kamelen, die enorm nieuwsgierig en aaibaar bleken. Iran is op alle gebieden het land van tegenstellingen: zo sta je in de kou en regen naast de besneeuwde bergen en een paar uur later sta je in de woestijn (zonder hoofddoek!, er was toch niemand) kamelen aaiend te bbqen.
Na de bbq doorgereden naar Maranjab waar een 400 jaar oude caravanserai staat. Een caravanserai is een soort herberg de vroeger en ook nu nog gebruikt werd en wordt door reizigers en handelaars om (met hun kamelen) de nacht door te brengen.
De tocht eindigde met een bezoek aan het zoutmeer, dat zeer indrukwekkend was: zout zover het oog reikt. De bovenste laag zout heeft de vorm van een soort onregelmatige honingraten of giraffevlekken, prachtig. Het bleek een heel gevarieerde en fantastische tocht! Op de terugweg nog wat lichte stress, omdat de achterste auto (met twee kindjes aan boord) geen bezine meer had (het benzinerantsoenpasje werd door een fout geweigerd bij de pomp). We hadden twee walkie-talkies en vier telefoons in onze auto, maar natuurlijk was er op het moment dat we het nodig hadden geen communicatie mogelijk.... Uiteindelijk is het allemaal nog goed gekomen (ze haalden nog net het volgende pompstation en konden met een geleend pasje toch nog tanken) en een kleine ramp hoort natuurlijk ook wel en beetje bij zo'n tocht!

Halloween en aangescherpte kledingeisen

2007-11-17T21:25:00.000+03:30

De creche van Luus en Boris
(kindjes uit Z-Afrika, Finand, Engeland, Italie, Pakistan, Bangladesh en Z-Korea)

Pumpkin

Luus, Nea en Anjali

Boris luistert graag naar muziek

Met haak

Cheeeeese

Sholeh en Armin, de eigenaressen/juffen

Nog even de fotootjes van Happy Kids Halloween, nu iedereen weer hersteld is van het kotsvirus dat hier in N-Tehran huis houdt.
Luus was natuurlijk als prinses/elf (die wil altijd mooi en meisjesachtig) en Boris moest als piraat.
Nog Strengere Kledingeisen
Het is ongelofelijk, maar de kledingeisen zijn deze week weer aangescherpt (en op tv aangekondigd): vorig jaar werden kuitbroeken en open schoenen nog getolereerd (in het mondaine Noorden van de stad althans), maar dat is voor de zomer al teruggedraaid: enkels moeten bedekt. Tot vorige week kon je dat nog met een laars doen (bijv. kuitbroek met daar onder/over een laars), nu niet meer! Verboden! Net als het dragen van een rok met hele dikke alles verhullende panties, ook verboden. Je moet nu echt behoorlijk goed nadenken voordat je de straat op gaat, want binnenshuis loopt iedereen er bij zoals ie zelf wil.

Drie dagen Esfahan

2007-10-30T13:12:00.001+03:30

Kaatjebee en T in de tuin van het Abbasihotel

Boris met Beest

De Imam moskee aan het Imam plein

S, L, kaatjee, Boris, T en Luus in het Ali Qapu paleis

Imam plein

School bij de Imam moskee

2007-10-30T12:23:00.000+03:30

Wandelen tussen chadors en hippe jongens

De Si-o-se (33) brug

Boris en Luus bij de Imam moskee, ra ra waar maakt men fotos van

Boris en Luus

Ingang van de bazar

Dizi gegeten in een traditioneel restaurant

Boris eet graag Iraanse rijst

Iraanse meisjes maken graag foto's (waar wij dan weer foto's van maken)

Chehel Sotun Paleis

Ook

Het enige open theehuis naast de 33 brug

Het enige dat het enige open theehuis serveert is.... thee, voor ongeveer 35 eurocent krijg je een paar glazen.

Kerkepad: de Kathedraal van Esfahan

Andere kerk

Iraanse jongens doen veel aan hun haar, hier een typisch Iraans geval (op een pleintje in de Armeense buurt), compleet met staart, kuif en sik. En mobile natuurlijk.

Afgelopen weekend zijn we naar Esfahan gevlogen, waar T's zus plus aanstaande al eerder waren aangekomen na hun rondreis door het land. Het door kaatjebees ouders aanbevolen Sadaf hotel zat vol, dus boekte T vol goede moed in het beste hotel van Esfahan, het Abbasi. Nu zijn onze verwachtingen van hotels in Iran behoorlijk laag (voor de hotels hoef je in elk geval NIET naar Iran), maar die werden toch wel wat naar boven bijgesteld toen de prijs van de hotelkamer bekend werd ($200,- per nacht, voor hier ontzettend veel), helaas onterecht... De setting van het hotel is prachtig, de tuin sprookjesachtig, maar dan heb je het ook meteen gehad. De kamer was groot, maar ouderwets, incompleet (badstop ontbrak, zoals in bijna alle hotels in Iran) en loeiwarm. Service is ver te zoeken. Omdat het echt enorm heet was in de kamer (27 gaden zonder dekens/lakens slapen was zelfs te warm), ging T vragen of de airco aankon. Helaas was dat geen optie (het is airco aan in het hele pand of verwarming aan in het hele pand), we moesten maar de ramen openzetten. Die zaten aan de straatkant, zodat de brommers en vrachtwagens bijna door onze bedden denderden en daarij hielp het niets, 't werd geen graad koeler.
Voor de rest was het pima, Esfahan is een mooie, rustige stad (slechts 1,6 milj inwoners) zonder bergen en met redelijke winkels, maar mometeel helaas zonder de befaamde en gezellige theehuizen. De theehuizen waren gesloten, vanwege het plotselinge verbod op shiha (waterpijp) roken (alsof er niet al genoeg verboden is hier).
Het inmense Imamlein is werkelijk gigantisch groot, maar zonder terrasjes erg leeg. De moskeeen en het Ali Qapu paleis aan het plein bekeken, de mooie bruggen langs de Zayandeh rivier (zowaar toch nog 1 open theehuis op het water gevonden), de grote bazar (waar we vedwaalden tussen de stoffen en kleren), het Chehel Sotun Paleis en zelfs nog een kathedraal en een kerk bekeken in de Armeense buurt Julfa en toen weer met z'n allen naar Teheran gevlogen.

Luus Isis 3 jaar!!

2007-10-12T15:21:00.000+03:30

Nieuwe kleren

Het is nog heerlijk weer dus het partijtje was buiten en binnen

Kronen maken

India en Luus

:Boris en zijn nieuwe rugzak: onafscheidelijk

Tijgertaart

3 jaar geleden werd Luus een paar dagen voor de Ramadan boven de Mac Donalds in Caïro geboren. Vandaag vierden we haar derde verjaardag in Teheran op de laatste dag van de vastenmaand (nooit zeker welk dag de laatste is, aangezien dit van het gezichtsvermogen van de mullahs afhangt - die moeten de maan zien -, maar over het algemeen is de laatste dag in Iran een dag later dan in de Arabische landen, waar het vandaag al feest was). Dat was dus alles behalve vasten. S. (Ts zus) plus haar aanstaande waren net gearriveerd en die hadden een hele lading goodies voor het partijtje meegenomen. We wilden namelijk kronen maken en versieren en alle meisjes kregen een stafje en de jongens een zwaard mee naar huis (ja ja heel rolbevestigend). Waar je in NL gewoon even een HEMA, V&D of Bart Smit induikt, is dat hier wat moeilijker te vinden, omdat de gemiddelde (speelgoed)winkel ongeveer zo groot als een kleine kast is. De kronen, stafjes en zwaarden waren een grote hit en er was maar 1 meisje dat liever een zwaard had dan een staf. Er waren ongeveer 15 kinderen plus hun ouders, dus het was een dolle boel...

Bloot, bloter, blootst!

2007-10-08T10:24:00.000+03:30

Straatkleding (in dit geval de zoo)

Casual feestkleding
Kantoorkleding (jas aan, sjaal om hals om snel op hoofd te kunnen doen bij controles ed)

T dans met dames in feestkleding

De Iraans-Nederlandse tegenstelling op het gebied van bloot is op alle fronten aanwezig.

Hier in Iran, waar vrouwen de wettelijke plicht hebben zich buitenshuis aan de kledingvoorschriften te houden (alles bedekken behalve handen en gezicht), loopt men er op straat vanzelfsprekend anders bij dan in Nederland, namelijk minder bloot.

Op aangelegenheden binnenshuis, zoals feestjes, zien de dames er aanmerkelijk schaarser gekleed uit dan wat voor NL feestjes gebruikelijk is. De standaard feestoutfit voor een Iraanse is een klein kort jurkje, veel haar en make-up en hele hoge hakken (ze zien er prachtig uit hoor, dat moet gezegd).

Op plekken waar Nederlandse vrouwen weer niet zo veel moeite hebben om naakte huid te laten zien, hebben de Iraanse vrouwen dat juist weer wel. Bijvoorbeeld in de kleedkamer van de gym/zwembad (kaatjebee gaat naar twee gyms: Tanvarz en Raspina en komt regelmatig in publieke baden). In een Nederlandse vrouwenkleedkamer kleed iedereen zich moeiteloos aan en uit, maar hier gaat men achter een kamerscherm staan om een andere broek aan te doen of men doet iets heel ingewikkelds met een manteau (het verplichte jasje). Vorige week (net toen ik het Pezische woord voor naakt: lokht had geleerd) had een Italiaanse (de andere buitenlandse in de gym) een douche genomen, waarna ze met een handdoek om de kleedkamer inliep en ze zichvervolgens aankleedde. Er was dus hier en daar wat bloot te zien en dan staat iedereen meteen te giegelen!

Thailand, Phuket

2007-09-25T12:55:00.000+03:30

Onze baai

Boris en Luus
Af en toe een bui

Watermeloensap

Baboeboesap

T en Boris in ons favoriete restaurantje (Kampong Kata Hill Galery)

Kaatjebee en Luus aan de borrel

Tsunami allarm

Twee weken Phuket was ook heerlijk. We waren van alle gemakken voorzien in ons mooie resort aan het strand. We hebben veel gezwommen, gerelaxt, zijn gemasseerd en hebben lekker veel vis gegeten (in Tehran is de keus aan vis minimaal). Luus (bijna 3) springt graag het zwembad in en probeert met haar bandjes om onder water te zwemmen Boris (17 mnd) kan nu ook drijven met zijn floaties aan. Vorige maand zei hij al "pingpongbal" (wat overigens best een handig woord is in bepaalde buurten van Bangkok en Phuket..), nu probeert hij ook langere woorden als "watermeloen" (baboeboe) en terug in Iran zegt hij zelfs "Khoda Hafez" (tot ziens in het Perzisch).

Op de terugweg zaten we in het vliegtuig van Phuket naar Bangkok, terwijl het vliegtuig van Bangkok naar Phuket neerstortte op Phuket airport (90 doden, waarvan 20 Iraniers, waaronder een winkeleigenaar en zijn familie die in onze buurt woonden). De overgang van Thailand, waar iedereen in korte broek, dito mouwtjes en wapperende haren rondloopt naar het vliegtuig van (het Iraanse) Mahan Air, waar iedereen bij binnenkomst (terwijl je nog gewoon in Thailand bent dus) al haar hoofddoek en jas aan moet was voor kB iets te groot ('t is net of je met z'n allen een toneelstukje aan het opvoeren bent). In Iran gesluierd rondlopen allah, maar daarbuiten gaat kB te ver (maar ze roepen in 't vliegtuig om dat 't moet en iedereen draagt em dus dan doe je em maar weer op).

Thailand, Bangkok

2007-09-25T12:43:00.000+03:30

De Chao Phraya rivier met aankomende bui
Een kwallenstal (we zagen veel gedroogde kwallen hangen en bij een andere stal lekkere gebakken sprinkhanen, maden en zoiets als muizen)
Het paleis

Luus tussen de wachters
Wat Arun
Een op de rivier levend echtpaar voor hun huis
Gouden wachter

Lotus
Chinatown

Eetstal in de buurt van het Paleis
Stiekum gemaakte foto van alleen in banketbakkerij/administratiekantoor etend jongetje in Chinatown
Eetstal in Chinatown

Offertempeltje

Boris, kaatjebee Luus bij het Jim Thompson huis

De familiebee sleep zich van tempel naar tempel

De familiebee genoot van bij elkaar een week Bangkok. Vergeleken bij Caïro en Tehran
is Bangkok toch wel een heel makkelijke stad (voor ons dan), ook met kinderen. De (overwegend Boeddhistische) Thai zijn heel erg vriendelijk en behulpzaam en je voelt je overal welkom. Een van de fijnste dingen aan Bangkok is natuurlijk het eten. Je kunt er niet omheen, het is overal en altijd. Op elke hoek staat wel iemand op straat te koken en curries, noedels en allerlei heerlijke hapjes (ook de nogal exotische gedroogde kwallen en gebakken sprinkhanen, maden en muisjes/aapjes oid) zijn overal en op elk moment van de dag te krijgen. Aangezien we midden in het regenseizoen zaten hadden we regelmatig een fikse bui, maar omdat deze buien meestal 's avonds waren hadden we er weinig last van. Luus hield er al van, maar Boris heeft in Bangkok eindelijk rijst leren eten (gelukkig maar, want in Iran wordt ook enorm veel rijst gegeten). In het hotel en in verschillende malls kwamen we nog een aantal Iraanse dames tegen die toch nog hun hoofddoek en jasje droegen (in de hitte).

Rustige zomers en chadors

2007-08-16T13:55:00.000+03:30

De buurperzen liggen lekker te soezen op onze tuinstoelen

Tot Boris ze wakker kijkt

Vogels en tijgers kijken in Darabadzoo

En de afdeling taxidermy. Sara met Boris en Luus

Sara (zonder chador dus) en Boris

Bijna al onze niet-Iraanse vrienden zijn de hele zomer weg uit Iran. Vorig jaar was het ook rustig, maar toen kenden we nog niemand, want we waren net in Iran gearriveerd. De meeste mensen vinden de hitte een goede reden om het land uit te gaan, maar deze zomer is het een stuk koeler dan normaal: met 35 graden en een lage luchtvochtigheid prima uit te houden, zelfs met de verplichte jas en hoofddoek.

Heel veel vrouwen in Iran dragen naast de jas en hoofddoek daaroverheen nog een alles verhullende chador (dat "tent" betekent). Dat lijkt me zelfs nu het een relatief koele zomer is toch wat benauwd. En ook lastig, want je moet het ding met je handen/mond rond je lijf houden. Dan kun je een tweelingkar de steile berg op danwel af duwen met de ene hand en een watermeloen in de andere hand dragen (zoals kaatjebee regelmatig doet) wel vergeten! De chador is niet bij de wet verplicht en wordt door traditionele en/of religieuze dames gedragen. In Noord Teheran, waar wij wonen en waar het allemaal een stuk losser is dan het striktere zuiden, zie je ze en stuk minder, maar toch misschien nog wel meer dan vrouwen die hem niet dragen. Bij ons in de straat heeft het merendeel of eigenlijk iedereen (behalve buurvrouw Delaram en ik) een chador aan. De Iraniers waar wij mee omgaan zijn (behalve de ouders van de buren) eigenlijk altijd niet-chadordragers.

Onze oppas Sara verraste ons door een paar weken geleden binnen te komen in een chador. Haar man wil graag dat ze hem draagt, daarom. Zelf was ze er niet zo happy mee. Voorheen droeg ze altijd strakke jasjes, leuke doekjes en wat extra lippenstift, maar nu dus een zwarte chador als ze naar buiten gaat, is toch even wat anders. Inmiddels heeft ze voor zichzelf blijkbaar een (gevaarlijke?) middenweg gevonden, want ze draagt haar chador als ze van huis (Z-Teheran) komt en naar huis gaat, maar daar tussen in (dus al ze met ons op stap is) niet. Kaatjebee dacht tot nu toe (waarom eigenlijk) dat chadordragende vrouwen dit uit (eigen) overtuiging doen, maar het blijkt dus ook/veel? door andermans (familie of man) overtuiging te zijn! Hierboven meer over de verchillende verwarrende gradaties van traditionaliteit/religieusheid.

VEEEL geel zand: Dubai

2007-08-15T13:43:00.000+03:30

Uitzicht vanuit bed

Uitzicht vanaf 't balkon

Ontbijt: worstjes (varken) voor Luus en T en voor Boris een bruine boterham met jam (is niet zo'n exotisch eter als zijn zus)

Elke dag zwemmen natuurlijk
Boris heeft floaties, maar is ook nog niet zo'n exotisch zwemmer als zijn zus
Een deel van dit strand ligt nu in onze zandbak in Teheran!

Al weer een maand geleden, een weekje zonder jas en hoofddoek luieren en shoppen in Dubai. Was prima, want niet te warm: het strand en de zee waren best te doen de eerste drie dagen konden we zelfs buiten eten. Natuurlijk hebben we wat geel zand van het strand meegenomen voor in de zandbak!

Benzine- en boter tekort?? Nee, ZANDprobleem!

2007-07-04T14:13:00.000+03:30

Boris in De Zandbak!!! met Geel Zand!!! (zeer ongebruikelijk attributen hier in Teheran)

Luus met een van de babygroup moeders in Sa'dabad Palace

Er mag dan in heel Iran een benzinerantsoen zijn en in een deel van Teheran een boter tekort (zie onzemaninteheran.com over de boter, heb er zelf maar 1 persoon over gehoord en verschillende mensen over nagevraagd, maar in N-en Z-Teheran is nog geen sprake van een boter tekort) er zijn nog ergere dingen... Het ZANDtekort namelijk en dan bedoel ik GEEL zand. Dat is hier gewoon niet te krijgen. Kaatjebee wilde na een bezoek aan NL perse een zandbak voor Luus en Boris, maar dat bleek zo makkelijk nog niet, sterker nog: onmogelijk. En een zandbak al helemaal. En dat in een land met behoorlijk wat woestijn. Voor geel zand moet je naar het dichtstbijzijnde strand (Kaspische Zee, niet echt om de hoek, ik meen ongeveer 200 km door de bergen).
Een vriend van een vriend had zijn huis laten zandstralen en dat zand van buiten de stad gehaald, maar dat werd in de bak een soort modder als er water bij kwam. Vervolgens alle hoop gevestigd op de Britse school, die nieuw zand besteld had, maar is tot nu toe nog niet gearriveerd. Als tussenoplossing hebben we zwembadfiltergrind in een bak gedaan, maar die steentjes zijn heel erg scherp en dus niet erg aangenaam om overheen te lopen met je blote voeten/billen (kinderen). Sinds een week hebben we dan eindelijk onze officiële zandbak (in de vorm van een schildpad, met afsluitklep), overgenomen van vrienden, die hem meegenomen hadden uit een buitenland en die nu gaan verhuizen. Er zit zelfs nog een beetje wit zand in: dat hebben ze meegenomen van het Iraanse vakantie eiland Kish, toen ze daar als ambassademensen waren uitgenodigd en heel veel bagage in het vliegtuig mochten meenemen.
Elke keer als L&B in de zandbak zitten wordt elk korreltje zand dat naast de bak valt gekoesterd, opgeveegd en weer terug gegooid...
Volgende week zitten we een paar dagen in Dubai aan het strand (niet echt op het strand, maar meer ernaast in het zwembad, want het strand is in elk geval veel te warm) en kaatjebee zal proberen een paar kilootjes wit (zand dus) mee terug te smokkelen...

Muurschilderingen

2007-06-29T13:49:00.000+03:30

Kaatjebee heeft deze week (net voor het benzinerantsoen) een tour gemaakt door de stad op jacht naar muurschilderingen voor haar groeiende collectie. Ze hangen overal door de stad en zijn typerend voor Teheran. De afbeeldingen zijn vaak Khomeini en/of Khamenei, gestorven (natuurlijk) martelaars en fijne propaganda (er zijn ook wel wat abstracte en vrolijke afbeeldingen, maar die spaart kaatjebee niet echt). Het leuke ervan vindt kB dat ze zo schril afsteken bij de sfeer van de stad: de meest verschrikkelijke muurteksten vliegen je om de oren, terwijl de stad en de mensen deze sfeer helemaal niet uitademen!

De bekende Amerikaanse vlag met doodskoppen en vallende bommen met de vrolijke groet "down with the U.S.A" met daarnaast een kerk (! christenen worden getolereerd, maar het blijft hier toch wat vreemd om zomaar een kerk te zien)

Ook een hele gezellige: "Down with USA & Israel, Imam Khomeini's followers are allways supporting palistinians and fight their enemies"

Jut en jul (ahum Khamenei en Khomeini)

De voormalige Amerikaanse ambassade met de bekende doodskop op het vrijheidsbeeld

Een van de mooiste vind ik de moeder met haar kind op de arm en een bazooka in de andere me de tekst "I love my children, but I love martyrdom even more", maar deze verkleurt steeds meer en wordt niet netjes bijgewerkt.

Olierantsoen

2007-06-27T12:39:00.000+03:30

Vandaag is het lang aangekondige benzinerantsoen ingegaan: het kost nog steeds niets (5 euro voor een volle tank), maar wordt nu beperkt tot 100 liter per auto per maand. Iran heeft namelijk een tekort aan benzine: het loopt over van de olie, die naar het buitenland geexporteerd wordt, maar heeft dus een tekort aan benzine, dat dan weer geimporteerd wordt.... De maatregel is een groot probleem voor iedereen, want door 100 liter ben je zo heen. Ter protest zijn er rellen uitgebroken en bezinepompen (waar er gek genoeg al niet veel van zijn) in brand gestoken. Onze chauf is er behoorlijk chagerijnig van, maar het is wel lekker rustig op de weg.... Bij benzinepompen staan op het moment lange rijen, waarom is mij niet helemaal duidelijk, want de regeling ging vannacht om 12 uur in. Onze chaufeur Mo zat gisteren om 21.45 uur voor de buis toen plots bekend werd gemaakt dat het rantsoen anderhalf uur later in zou gaan. Natuurlijk sprong iedereen met een auto er op dat moment in om naar het eerste de beste benzinestation te rijden om nog even vol te tanken, dus dat gaf op zich al een chaos. Mo rijdt (zelf en voor ons) per week ruim 100 liter op, dus over een week zijn wij door ons maandrantsoen heen. Het openbaar vervoer is niet echt berekend op een enorme toeloop, sterker nog, er zijn nu al te weinig taxi's, waardoor je vaak lang moet wachten (taxi's mogen nu 450 liter per maand gebruiken).

Wandelen: Darakeh (kan gevaarlijk zijn!)

2007-06-23T16:16:00.001+03:30

Darakeh 5.00h

Er zijn ook campeerders en "javad"(geloof ik) soort hippies, jongeren die daar een beetje wandelen en rondhangen

Familie van E. zat al uren thee te drinken in een bergrestaurantje toen wij beneden aan kwamen

Thee dus, in Iran altijd met dadels

Kersen en watermeloenen

Vrijdag weer vroeg (4.30h) opgestaan om te gaan wandelen. Deze keer met Elaleh en haar zusjes, zwager en nichtje in de bergen van Darakeh in het noorden van Teheran. Dit gebied is heel groen en makkelijk te bewandelen (ongeveer 2,5 uur naar de top). Op vrijdag lijkt het wel of heel Teheran zich hier verzamelt om 5 uur s' ochtends!! Rijdend door N-Teheran kun je de speciale eethuisjes vol zien zitten met mensen die de specialiteit aan het eten zijn: schapehoofd, hersenen en ogen, heerlijk.

Op de berg bij Darakeh is het dus gezellig op vrijdag. Er zijn op de weg naar boven veel restaurantjes waar je even uit kunt blazen. Kaatjebee en E. gingen vlot naar boven en hadden de rest dan ook al snel gelost. Om 7.00h besloten we terug te gaan op zoek naar de anderen. Ongeveer een kwartier nadat we waren omgekeerd zagen we iemand iets verder naar beneden op de grond liggen. Naast de man, die onder een laken op een brancard lag (je zag alleen zijn voeten) zat een vrouw hard te huilen. Bij navraag bleek dat de man tijdens de wandeling zojuist een hartaanval had gehad en was gestorven. Vier mannen probeerden hem naar beneden te tillen (was zeker nog anderhalf uur naar beneden lopen). E. en kB wilden niet de hele route achter deze dode meneer aan lopen, maar moesten hem zo snel mogelijk zien te passeren, wat nog moeilijk was op dit smalle stuk. Luguber!

Vrijwel beneden aan de berg kwamen we de rest weer tegen in een van de restaurantjes, waar we een lekker kopje thee namen en wat ontbijt. Daara kochten we allemaal bij een mannetje met een hoop enveloppen een toekomstvoorspelling. kB had een gedicht van Hafez dat kort samengevat inhield dat ik goed moet opletten bij elke stap (logisch op een berg). Tot slot bij de bakker nog zo'n heerlijk vers barbaribrood gekocht en om 9.00h weer thuis, waar 's middags vrienden kwamen bbqen.

Tehran bazar

2007-06-23T13:21:00.000+03:30

Boris kan nu sinds een wk of 2 lopen. Hij speelt de hele dag met 2 dingen: een telefoonoplader en een muis op een stokje

kB ging met Mo per metro vanaf Mirdamad station naar de grote bazar

De grote bazar in Teheran

In de bazar zijn winkeltjes, moskeeen, een kerk!, banken, eethuisjes en gasthuizen: het is een stad op zich

Voor de grote Imam Khomeini (voorheen Shah) moskee liggen allerlei mannen te .... (bidden zou je denken, maar nee) slapen!

Imam Khomeini moskee in de bazar

De bekende mooie tegeltjes

Het was snoeiheet, dus een glaasje kirkassia (?) (een rozendrankje met allerlei goudachtige bolletjes erin) ging er wel in (terwijl Mo een oranje sjaal uitzoekt voor zijn vriendin, later zou hij voor haar ook nog een stuk haar?? kopen)

Je moet enorm oppassen voor de mannen die met hun karretjes met goederen door de drukke straatjes racen

Snackende meisjes gehuld in chador

Gedroogde dingetjes

En ongedroogde dingetjes

Uitzicht op het noorden van de stad vanaf Mirdamad metro station

De grote bazar in het centrum van Teheran is een belevenis. Het is een wirwar van overdekte straatjes en winkeltjes waar je (als je goed zoekt) vrijwel alles kunt vinden. Veel spullen moet je in bulk afnemen, maar goedkoper dan op de bazar vind je het niet. Het is een zeer levendige plek, maar donderdagmiddag en vrijdag gesloten (vrijdag biddag). De bazari's (winkeleigenaars) zijn verantwoordelijk voor 33% van de handelsomzet in Iran en zeer machtig, wat ze bewezen in de Revolutie: door een paar dagen dicht te gaan lag de Iraanse economie volledig plat. In tegenstelling tot in de bazar in Cairo, zijn de verkopers in de bazar in Teheran helemaal niet opdringerig, dus als je het niet erg vindt om de weg kwijt te raken in de chaos van straatjes is het een aangename en stressloze winkelbelevenis.

Vroeg op: wandelen in de bergen van Tehran: Kolakchaal

2007-06-14T15:18:00.000+03:30

Uitzicht op Tehran om 5.30h 's ochtends vanaf de berg

Uitrust en drinkplek

Elaheh

Bergpad

Topstation 7.00h, Iraans stel zit te ontbijten

Een moskee mag natuurlijk ook niet ontbreken op de top van de berg

kaatjebee op weg naar beneden

Tehran ontwaakt

Iraanse bergbloempjes met de stad op de achtergrond

Langs/over het grootse gedeelte van het pad stroomt water

Bergpad

Goda ghovat (dat God je energie mag geven), een ouderwetse groet. Vaker hoor je "gastenabashi" (dat je niet moe wordt)

Jamshidieh Park, waar het pad naar boven begint

Niet fietsen!! staat er aan het begin van het Jamshidieh park. Hoe je in dit enorm steile rotspark zou willen of kunnen fietsen is kaatjebee een raadsel.

Elaheh en kaatjebee hadden weer afgesproken te gaan wandelen in het Alborzgebergte. Omdat het nu al 40 graden is overdag moet je vroeg zijn om niet te smelten (zeker met de verplichte jas en hoofddoek), dus kwam E. kaatjebee om 4.50h ophalen. Sinds het afschaffen van de zomertijd is het in Tehran 's zomers om 4 uur licht. Om 5.00 uur begon onze wandeltocht vanuit Jamshidieh (Stone) park. Op de berg heb je een prachtig uitzicht over de stad en is de lucht lekker fris en koel. Het pad was deze keer sneeuw en ijsvrij en een stuk makkelijker te begaan dan de vorige keer in maart. Verbazingwekkend genoeg lopen er nog heel wat mensen de berg op en af op dit idiote tijdstip (we kwamen halverwege zelfs een meneer met een Pekinees tegen). De mannen zijn zeer vriendelijk en de vrouwen die je op de berg tegen komt zijn wat stug (geen idee waarom, moe?). Om 7.00h zaten we aan het ontbijt op het topstation met een aardig muziekje vanuit de moskee op de achtergrond. Na de afdaling kregen we een lift van een busje naar Niavaran Boulevard/Bahonar St, vanwaar kaatjebee naar huis liep en om 9.00h weer thuis was. Net op tijd om nog even een douche te nemen voordat de aerobicsklas begon (want we gingen ook nog even een uurtje steppen)! Misschien volgende week weer.

Het Nationale Juwelen Museum in Teheran

2007-06-09T16:48:00.000+03:30

De Kiani kroon uit 1797 met parels, smaragden robijnen en diamanten

De roze Darya-e Noor (Zee van licht) de grootste ongeslepen diamant ter wereld, 182 karaat!, zo groot dat ie zelf een kroontje van diamanten en smaragd draagt.

Kaatjebee ging vandaag met Mo (chauf en begeleider) naar het National Jewels Museum. Het museum dat aan de Ferdowsi St in de kluis van de Bank Melli zit herbergt een enorme hoeveelheid enorme en compleet onbetaalbare juwelen vanaf ongeveer de Safavid periode (16e eeuw). De karaten vliegen er om je oren, sommige edelstenen zijn zo groot als kippeneieren. De edelstenen zijn niet alleen verwerkt in juwelen, maar liggen achteloos ook in bergjes in schalen. De juwelen zijn het bezit geweest van verschillende Persische Shahs en er zijn vele nutteloze objecten bij, zoals een enorme wereldbol op standaard volledig uitgevoerd in goud, diamanten, smaragden en robijnen, eierdoppen van goud en edelsteen en zelfs een paraplu afgezet met diamanten. De alarmbellen rinkelden regelmatig, als er iemand met zijn neus te dicht bij de vitrines kwam.
Het museum is volgens de Lonely Planet DE nummer 1 toeristische trekpleister van Teheran, maar daar was niet veel van te merken. Het was rustig en er waren denk ik maar iets van 8 westerlingen, verder nog een aantal groepen Iraniers. Nou is het sowieso moeilijk om er in te komen vanwege de zeer korte openingstijden: ze zijn maar vier dagen per week open en dan ook nog eens alleen van 1400-16.30h! De meeste toeristen zijn maar een paar dagen in de stad en dan moet je maar net geluk hebben (als je het vergelijkt met bijvoorbeeld de pyramides van Gisa in Cairo: die zijn elke dag de hele dag open hoor, zou ook mooi zijn dat je naar Egypte gaat en dat de pyramides dan net dicht zijn... maar dat kan hier dus wel).

Verjaarsfeestje, Iraans feestje, pizzafeestje, poikyfeestje

2007-06-02T14:17:00.000+03:30

Ellaheh en Azadeh + man op kaatjebees verjaardagsfeestje

Luus was op tot 22.30 uur (normaal slaapt ze om 20.0 uur) en genoot van de mensen en het eten

Veranda overdag

Boris is verslaafd aan zijn speen plus knuffel

Luus was tegen de trap gevallen en had weken lang 2 blauwe ogen

Boris is inmiddels ruim 13 maanden en loopt nu dan toch echt bijna (maakt al maanden aanstalten, maar daar blijft het tot nu toe bij. Kaatjebee was vorig weekend jarig en gaf daarom afgelopen weekend een feestje. Voor het feestje moesten we natuurlijk extra veel strengverboden drank bestellen bij ons (joodse!) mannetje, maar die was "in het ziekenhuis" (wat van alles kan betekenen), dus wat nu?? We wilden deze keer naast de gebruikelijke Heinekens (70 euro voor een treetje grote blikjes) en vodka ook wijn hebben, hoewel dat hier echt gruwelijk duur is: voor een liter fles niet fantastische Francois Dulac betaal je bijna 20 euro en een normaal flesje best lekkere Australische (witte en Shiraz) betaal je bijna 25 euro. Onze vrienden die altijd lekkere wijn hebben konden via hun mannetje (een geheim agent NB) ook al niet aan genoeg drank komen, de gehele witte wijnvoorraad bij alle alcoholaanleverende mannetjes in Teheran was op, nergens meer te vinden. Een andere vriendin bood uitkomst met haar Armeense drankman, maar helaas had ook hij geen witte wijn en ook geen Heineken, maar wel extra-sterke Tuborg en zelfs JW whiskey en Baileys. Gelukkig hadden we ook heerlijk gecaterd indonesisch eten en een vriendin bracht een bak Iraanse kaviaar mee (foei! nog nooit gegeten, T was er niet wild van, smaakt naar zachtgekookt eigeel, kb was wel enthousiast en at de hele bak leeg). Het feestje was deels binnen, deels buiten op onze gezellige veranda. Binnen hadden we de drank en disco in de kinderkamer gezet. Een van onze Iraanse gasten die het huis goed kent vertelde dat deze kamer (een soort souterrain) voor de revolutie ook echt gebouwd is als danskamer.

Luus aan haar van een vertrekkende vriendin overgekochte IKEA tafel (er zijn hier in Iran IKEA winkeltjes, maar die zijn ongeveer 9 m2 klein en verkopen hun spulletjes voor 3 x de Europese prijs)

Luus en T

Luus kust Boris op zijn bol nadat ze elkaar met stok en bezem op het hoofd hebben geslagen

Het bbq seizoen is geopend, we hebben met wat moeite een mooie bol op de kop getikt

Boris bij Iraanse gast op schoot

De volgende dag hadden we een Iraans feestje van de zus van de buren (ongeveer 50 Iraniers en T en kaatjebee). Op Iraanse feestjes staan alle wanden van de feestruimte altijd vol met stoelen en de rest is leeggehaald. Vrouwen gaan schaars gekleed en erg opgemaakt en op zo hoog mogelijke hakken naar zo'n feestje. Er is Iraans eten (deze keer ook kaviaar) en men drinkt vodka met sap, vodka met fris, vodka met ijs, als het maar vodka of eventueel arak (een nog viezer sterk drankje) is... Op Iraanse feestjes wordt altijd gedanst op Iraanse popmuziek voornamelijk uit LA (omdat die hier niet gemaakt mag worden). Om 12 uur 's nachts wordt bij verjaardagen altijd een grote taart aangerukt en worden de cadeautjes uitgepakt. Verder wordt er op zo'n feestje altijd heel veel foto's gemaakt, waarbij men uitgebreid poseert. Onze stokoude tuinman (die al 35 jaar de tuin van de buren doet) liep onherkenbaar rond met enorme zwarte bijna langharige zwarte toupet!

Zwembad bij Italiaanse Livia en Adriano in de tuin

Boris op hobbelding

De Italiaans/Iraanse caterkok bakte er weinig van in de prachtige houtgestookte pizza oven

Italiaanse gastheer probeert nog wat tips te geven

De dag erna hadden we twee feestjes overdag: om 11 uur een pizzaparty bij onze Italiaanse vrienden aan het zwembad. Die hebben een barbecue met ingebouwde (nog noit gebruikte)pizzaoven. Het klonk veelbelovend: pizza eten bij Italianen met hun eigen pizzaoven in de tuin, maar de gastvrouw ging bijna door de grond toen ze 1. ontdekte dat het zwembad ijskoud was (verwarming kapot) en 2. de Italiaans/Iraanse caterkok niet zo goed met houtoven om kon gaan. De heerlijke flinterdun gesneden parmaham en salami met een lekker drankje erbij maakten alles goed.

Uitzicht vanaf het dak waar de poikyparty werd gehouden: het enorme Alborzgebergte, waar Teheran (12 milj inwoners) tegenaan en in ligt is op de toppen nog besneeuwd

Armin en Sholeh, de dames van Luus' nursery waren er ook

Hannu de gastheer bewaakt de poikie (enorme ketel op pootjes boven een vuurtje, waar je vlees en groenten in kookt)

Van de Italiaanse pizzalunch gingen we s' middags naar de Zuid-Afrikaanse poiky (spelling?) party. Een poiky is een enorme pot op pootjes, waarin boven een vuurtje vlees en groentes 2 uur worden gekookt en vervolgens opgediend. Het feest was in de buurt van Jordan op het dak van een appartementencomplex met geweldig uitzicht over de stad en de (hoewel het al 30+ graden is) nog steeds besneeuwde bergen.

Streng

2007-05-11T13:53:00.000+03:30

De familiebee is na een verblijf van een maand Nederland al weer bijna 2 weken terug in Teheran, waar het inmiddels al weer bijna 30 graden is, terwijl je op een half uurtje rijden nog vrolijk kunt skiën en je vanuit het zwembad zo de besneeuwde bergen inkijkt.

Alleen op priveterrein kun je genieten van het mooie weer, want op straat wordt al weer een aantal weken extra gecontroleerd door de religieuze politie. Dat schijnt elke zomer een paar weken te gebeuren, maar nu heeft men beloofd om het de komende maanden vol te houden. Let dus op dat je haar nu echt niet te veel onder je hoofddoek uit komt, dat je er niet te fleurig uit ziet (draag zwart/donkerbruin/donkerblauw), dat je jasje niet te kort is (halverwege bovenbeen is minimum), dat je niet te veel make-up draagt, dat je niet te bloot bent (enkels niet te zien en mouwen lang genoeg). Dit geldt natuurlijk alleen voor vrouwen, maar zelfs de MANNEN worden nu aangepakt (ha): geen korte mouwen (hoewel je toch nog iedereen ermee ziet lopen, dus dit is blijkbaar nog niet zo hard) en geen omhooggestyled haar (je ziet hier normaal gezien de meest enorme en vooral hoge kapsels rondlopen)!!!

We dachten eerst dat het wel mee viel, maar er worden toch echt mensen (zelf Europeanen) aangehouden. Soms wordt er, bijvoorbeeld op de Vali-e-Asr (een van de drukste straten in Teheran) een fuik gezet en worden alle vrouwen met make-up (wat sommigen inderdaad wel heel overdadig gebruiken) uit de auto gehaald en gesommeerd het te verwijderen. Daar hebben ze dan 1 handdoekje voor dat iedereen moet gebruiken! Een Lithouwense vriendin van mij werd laatst "betrapt" met haar chauffeur: hij gaf haar rijles, dus zij zat aan het stuur en hij ernaast: zeer verdacht natuurlijk, want je mag als vrouw niet zomaar met iemand anders dan je broer of je man in de auto zitten (met je chauffeur wel, maar dat kon ze nu wat moeilijk verkopen aangezien zij reed). Later is nog een keer bijna gearresteerd, omdat ze geen speciale hoofddoek droeg (een soort koker, die hier veel gebruikt wordt, vooral door schoolmeisjes, maar die door evenzovelen niet gedragen wordt: een sjaal omslaan of omknopen is ook ok, zeker voor Euopeanen, die zie je echt nooit met zo'n koker lopen). Oppassen dus!

Over en sluiten, dag lieve Cath

2007-03-27T09:28:00.000+03:30

Lieve Cath, je bent er niet meer. Je was mijn liefste vriendinnetje en ik mis je.

Hier nog wat fotootjes van jou toen je ons een paar jaar geleden bezocht in Egypte. We zijn met z'n drieen naar Siwa gegaan.

Bovenop een duin in de woestijn

Zandstorm

Boekenclub

Hiken in het Alborzgebergte

2007-03-24T13:14:00.000+03:30

Het jaar 1386 is al weer drie dagen oud. Woensdag 21 maart werd het begin van de lente en hier ook het begin van het nieuwe jaar gevierd: Now Ruz dus.
Kaatjebee is vandaag om 6.30 uur in de ochtend gaan wandelen met Iraanse vriendin E. in het Jamshidiehpark ten Noorden van Teheran. We hadden begeleiding van haar zwager Dariush. Het was ongeveer 2 1/2 uur naar boven klimmen (zwaar hijgend, E minder want die is aerobicsinstructrice) naar station 3. Halverwege begon het ijs, wat zeer moeilijk lopen was. Veel klimmers hadden spikes onder en skistokken bij zich, maar wij dus niet. Het theehuis bovenaan de berg was dicht toen we er aankwamen, maar ging gelukkig net open toen een andere wandelaar aan de deur ging rammelen. Daar ontbijtten we en we konden er ook nog 1 (het laatste) paar spikes op de kop tikken (we kregen ze zelfs cadeau), dus de meisjes deden er elk een aan. Dat scheelde enorm en ook dat het toen we naar beneden gingen al wat warmer begon te worden. De lente mag dan wel begonnen zijn, boven op een besneeuwde berg is het altijd nog erg koud en in het theehuis stond de verwarming niet aan, dus binnen was het ook ijzig! Mooie vieuws van Teheran zo hoog en morgen spierpijn.

Klimmen in het Jamshidiehpark ten Noorden van Teheran

Eerste station

Elaheh

Waterval

Station 3

Ontbijten in station 3, gebakken eitje, thee met dadels, brood met halwa en room en koekjes met smeerkaas.

Ieder krijgt 1 spike onder gebonden (er was nog maar 1 paar), we kregen ze cadeau

Als je hier naar binnen gaat wordt 't niet veel warmer, erachter ligt nog meer sneeuw

Teheran in de verte beneden

Kaatjebee en Elaheh en daarachter Teheran

Vuilnisman moet ook even uitrusten, hij lijkt net een gele tuinkabouter

Shiraz vervolg dag 1 en dag 2

2007-03-21T13:30:00.000+03:30

Dag 2 gingen we naar Takht-e Jamshid (oftewel Persepolis), de ceremoniele stad die in de 6e eeuw BC werd gebouwd door koning Darius en in 330 BC door Alexander de Grote werd verwoest (onze Boris heet nota bene Iskander, naar AdG, dus dat is niet zo strategisch gekozen).
We hebben 20 minuten naar de prachtige ruines met zeer gedetailleerde en zeer fijntjes gebeeldhouwde afbeeldingen gekeken en zijn toen gevlucht voor de kou en de regen!
's Middags hadden we een heerlijke Iraanse lunch bij de ouders van de gids van mijn ouders.
In het Now Ruz weekend van de 22ste schijnen er ongeveer 3 miljoen bezoekers naar Shiraz te komen (heel Teheran loopt leeg deze dagen), die voor een deel in tenten op de stoepen bivakkeren! Hopelijk is de boel dan een beetje opgedroogd voor ze...

De tombe van de 14e eeuwse Perzische dichter Hafez

Plafond boven de tombe

Luus, kaatjebee en Boris voor de tombe

Luus in de tuin bij de tombe

Peresopolis (Takht-e Jamshid) in de gietende regen

Na 20 minuten moesten we opgeven, het was te nat, winderig en koud....

Etentje bij Fatemeh, de gids van mijn ouders thuis: heerlijke Iraanse gerechten

Shiraz dag 1

2007-03-21T13:18:00.000+03:30

T, kaatjebee, Luus en Boris zijn dit weekend in een uurtje naar Shiraz in het zuiden van Teheran gevlogen (in een Tupolev, dus bidden tot Allah dat je niet neerstort), waar grootfamiliebee al (via Isfahan en Yasd met de bus) was gearriveerd. Van het vliegveld naar de stad (1,2 mljn inwoners) zagen we een paar keer Bushehr aangegeven staan (van de atoombommenfabriek), maar dat is toch nog 500 km van Shiraz af.
Shiraz is een prachtige stad waar het nooit regent, behalve nu: twee dagen lang non stop. Regen of geen regen, we hebben toch een groot gedeelte van de stad bekeken. De beroemde shiraz wijndruif (ook wel syrah genoemd) komt hier vandaan, maar is in Shiraz zelf wrang genoeg niet echt meer te bekennen. Als het droog is kun je er vast heerlijk over de boulevards flaneren.

Mooie tegeltjes aan het begin van de Bazar-e-Vakil

Grote potten specerijen in de bazar

Grote potten specerijen dus

Ook eens foto's terug maken van andere babies

Nog meer specerijen

Pleintje in de bazar. De bomen zijn mooi groen van al het geregen.

Kebabrestaurantje in de bazar

Het fort van Pisa

De Imamzadeh-ye Ali Ebn-e-Hamze moskee, waarvan alle wanden en plafonds bedekt zijn met spiegeltjes.

De moskeebewaakster nam slapende Boris even over, zodat kaatjebee de moskee (aande vrouwenkant) in kon met leenchador. Luus werd een paar keer door lachende en gillende kinderen de moskee in ontvoerd en volgepropt met koek en sapjes, terwijl er in de moskee een begrafenisdienst aan de gang was.

Vuurspringen in Lavasan

2007-03-14T22:19:00.000+03:30

Gisterenavond was een speciale avond in voorbereiding op het grote feest Now Ruz (nieuwe dag, 21 maart, begin van de lente). Deze avond dien je 7x door een vuur te springen en daarmee wordt je verlost van al je slechtigheden zodat je fris het nieuwe jaar in kan. We waren ook al uitgenodigd voor een (verboden) dansfeest met 400 mensen, maar dit feest werd op het laatst afgeblazen (niet zo heel gek, want het zal ongetwijfeld heel moeilijk zijn om zo'n groot feest stiekum ergens te doen). Terwijl grootoudersbee nu in Yasd zijn, waren T en kaatjebee op een feest in Lavasan (soort Beverly Hills net buiten Teheran). Het werd gehouden in de villa van de ouders van een collega van T. Er was vuur (om doorheen te springen), vuurwerk (om naar elkaar en in het lege zwembad te gooien), nootjes, broodjes, rode wijn, wodka en er scheen ook Iraans (???) bier te zijn. Men had gezegd: doe wat warms aan, dus dat hadden we gedaan, maar de Iraanse meisjes trokken zich bar weinig van de kou aan en grepen hun kans om zonder doek en jas te feesten. Het was een supergezellig feest met leuke mensen.

Borrelen en vuurwerk gooien

De autodisco stond lekker te draaien. Zonder dit soort boxen in je auto ben je nergens als Iraanse jongen.

T was koud, maar daar zie je niets van

Lekker dansen op Iraanse dancemuziek uit LA

En ze zijn werkelijk dol op groepsfoto's, hier met twee Finse dames, twee Iraanse een Griekse en kaatjebee

Nog een dan maar

Vuurwerk wordt vrolijk naar binnen gegooid

7x over het vuur springen

T en kaatjebee ook natuurlijk, hier T in beeld

En weer lekker dansen natuurlijk

Grootfamiliebee in Iran gearriveerd en rondtrekkende

2007-03-14T21:58:00.000+03:30

Vorige week is grootfamiliebee gearriveerd in Teheran: omaatjebee, opaatjebee en oudtantetjebee. Boris en Luus waren dolblij. De familie is momenteel het land aan het rondtrekken per bus (!). Wij vliegen dit weekend (morgen) naar Shiraz om bij hen aan te sluiten en gezamenlijk terug naar Teheran te vliegen. De familie geniet van Iran (zelfs de hoofddoek en jas worden zonder morren gedragen...)

Omaatjebee en tantetjebee met Boris is Niavaran Palace, op loopafstand van ons huis

Spiegelzaal

Paviljoen

Gezellig barretje (..)

De taftunbakker om de hoek deden we op de terugweg van het paleis aan

Je kunt ze ook als paraplu gebruiken (maar niet heel lang)

Omaatjebee en Boris op de bank

Heel lief (Luus was deze fotodag niet in beeld want op de creche)

Dubai

2007-03-14T21:45:00.000+03:30

Een paar dagen na Dizin is de familiebee weer voor een weekje afgereisd naar Dubai voor nieuwe Iaanse visa. In Dubai is het voor de verandering nu wel eens lekker weer (en niet stomend warm zoals het er 9 maanden per jaar is...). T heeft gewerkt en kaatjebee geshopt met de kinderen en gezwommen enzo. We zaten deze keer in een appartementenhotel in een enorm appartement met 2 slaapkamers en 4 badkamers (?) op loopafstand van de Spinneys en de Burjuman mall, ideaal (alleen moest T heel erg lang in de steeds dramtisch wordende files staan elke dag naar zijn werk). We hebben ons zoals gewoonlijk weer tegoed gedaan aan al het lekkers dat in Teheran niet te koop is (in elk geval niet wanneer je het zou willen kopen), maar dat verveelt roch ook weer snel...

T pobeert te werken, terwijl Boris de kabel test

Kleine wasjes, grote wasjes.... heel interessant!

Speelplaatsje

En ze hadden er ook hele lekkere mandarijnen

Snow/skiboarden in Dizin

2007-02-21T16:55:00.000+03:30

Nuclear ene(r)gy is our definite right!! ook in het skigebied Dizin

Het Nokiachalet midden op de piste

kaatjebee en Boris in de eitjes

T en Luus in de eitjes

Voor het chalet

Boris vermaakt zich best in de sneeuw (ookal zit hij hier met twee benen in een pijp)

Op maandag hadden we een overdaad aan personeel, twee nannies en twee chauffeurs

Luus en Emma: lekker sleeen

Dizin
Zaterdag t/m maandag is de familiebee gaan skien in Dizin, dichtbij Teheran. Nokia heeft in dit gebied een chaletje, waar we deze dagen in konden. Omdat het in teheran sneeuwde besloten we via de lange route te rijden (korte route via Shemshak is 1,5 uur, lange route via Chalous is ruim 2,5 uur rijden). Het huisje ligt pal op de piste, naast de pannekoekenlift (dicht) en de twee eitjesliften (open). Kaatjebee had voor de gelegenheid skiboards (aanrader) in Teheran gekocht en T ging snowboarden. De eerste dag was onze nanny Sara mee en die zou ook de laatste dag weer komen, net als een paar vrienden met hun nanny Somayeh. Omdat we zo dicht op de piste zaten was het heel makkelijk om de tweede dag om en om een uurtje te gaan, zodat de ander op de kinderen kon passen. Omdat de lucht hier heel droog is, is de sneeuw veel beter dan in Europa.
Sneeuwpolitie
Kaatjebee herkende pas toen we weer op weg naar huis waren de gevreesde sneeuwpolitie, die moet letten op het islamitische gehalte van je kleding. In Dizin is het normaal gezien gebruikelijk dat vrouwen hun haar ipv met de elders wettelijk verplichte hoofddoek met een muts (min of meer) verbergen en worden jasjes boven de knie en zelfs de bil (zoals kaatjebee haar nieuwe ski-jack) getolereerd. Maar sinds een tijdje schijnt dus de sneeuwpolitie weer actief te zijn. Kaatjebee zag onder het skien wel een heleboel mannen met POLICE op hun jack, maar dacht dat t een of ander Iraans nepmerk was (zoals hier de Gucci's, Prada's, Luis Vuittons je om de oren vliegen), maar dat bleek dus DE politie te zijn. Ze deden hun werk niet al te best, want iedereen vloog in korte jasjes met haren flapperend onder de muts uit de berg af.
Gescheiden in de rij
Omdat het buiten het weekend viel was het enorm rustig en nauwelijks rijen bij de lifen. Kaatjebee stond twee keer in een rijtje en dat moet dan gescheiden: er is een rij voor mannen en aan de andere kant is de rij voor vrouwen. Uiteindelijk komen deze rijen bij de eitjes weer bij elkaar en daar stapt dan iedereen weer vrolijk gemengd in de eitjes. Op de dag dat kaatjebee alleen ging skien moest ze wel zorgen dat ze met een andere vrouw door het eindpoortje naar de eitjes ging, want zonder "mister" of andere vrouw kon dat echt niet.
Napres ski
Na half vier, als de liften dicht gaan, is het volkomen stil en uitgestorven in Dizin, geen apres ski dus (barren, disco's en alcohol verboden), lekker rustig!

Pork galore

2007-02-21T08:56:00.000+03:30

Het besneeuwde Alborzgebergte ten Noorden van Teheran

Exercizen (met hoofddoek natuurlijk) in Mellat Park midden in Teheran

T en Luus in Mellat Park

Place of wild (=dierentuintje) en iets heel langs in Farsi (=wc), naar rechts

Een beeld van de dichter Hafez bij de fonteinen in Mellat Park

Uitzicht over Teheran vanuit het park

Familieportet in het peeltuintje in het park

Boris met z'n vriendin Zara

Pork galore voor Luus en Jasmin

Vorige week (op de dag dat het in NL erg sneeuwde, maar het hier lenteachtig was) hadden we een HollandHuisborrel (voor NLers in Iran) bij de ambassadeur thuis. Er werd erwtensoep met roggebrood en rookworst geserveerd en er stond een echte koek en zopie kar met gluhwein en kruidenbitter. Kaatjebee heeft lekker met de ambassadeur gekeuveld over vluchtroutes (via Turkije of Turkmenistan, in geval van..., niet dat er nu directe stress over is, maar men moet toch voorbereid zijn).
Op vrijdag zijn we met de kinderen en onze Australische vrienden, die later op de dag naar Jakarta gingen verhuizen, gaan wandelen in Mellat Park, midden in teheran. Daar kun je allerlei sportende mensen bewonderen die hangen/liggen/staan/zitten in/aan/onder/tussen/op allerlei vreemdsoortige apparaten die verspreid door het park staan opgesteld. Verder is er een meer met pelikanen, een speeltuin en een dierentuintje.
Later die dag waren we uitgenodigd voor een overdadige porklunch ten huize van onze Schotse gastheer. De gastheer had het een en ander meegenomen uit Dubai (maar je kunt hier wel varkensvlees krijgen). We aten bacon in alle vormen en maten, worstjes in alle vormen en maten, eieren en natuurlijk blackpudding (iets heeeerlijks met bloed en ingewanden). Omdat er op vrijdag nauwelijks iets te doen is in Teheran moet je het op die dag wel van dit soort uitnodigingen bij mensen thuis hebben, maar dat heeft zeker ook z'n charme.

Lekker rouwen

2007-01-30T12:10:00.000+03:30

De sangakbakkerij om de hoek waar ze heerlijke op kiezelstenen gebakken broden verkopen voor 8,5 eurocent. Als je maar 1 brood wilt mag je voordringen. De kiezels moet je er altijd zelf nog even uit peuteren.

Voor de bakkerij liggen nog wat broodjes af te koelen

De Iraanse buren, plus zusje en haar gezin plus moeder kwamen lunchen

Luus en Bertie op de toddlergroup bij ons thuis verkleed als elf en lieveheersbeestje

Luus en Emma achter de piano

Boris op de schommel, hij heeft al maanden 2 tanden en daar blijft het geloof ik bij...

We zitten in de maand Moharram en gisterenavond en vandaag is het Asshura (de 10e dag van de maand). Twee van de belangrijkste feestdagen (van de 26!!! officiele feestdagen de we hier in Iran hebben) voor de Shiieten. Iran is voor 90% Shiietisch moslim, Irak is grotendeels Shia maar had een Soennitisch bewind onder Saddam, Bahrein is grotendeels Shia en Libanon is 50-50. De rest van de moslimwereld is Soennitisch. Shiietische moslims hangen de leer aan dat na het overlijden van de profeet Mohammed een familielid hem moest opvolgen en Soennieten wilden dat een gekozen leider de profeet zou opvolgen. Feestdag betekent hier meestal rouwdag en nu dus ook, aangezien op deze dag een van de twaalf immams, Hussein, is omgekomen in een oorlog.
Gisterenavond ging iedereen in Teheran de straat op, er was muziek en er werd gratis eten uitgedeeld. Vandaag worden er allerlei toneelstukken op straat opgevoerd. Kaatjebee en T hebben er helaas weinig van meegekregen aangezien we gisteren Iraanse gasten te eten hadden. Op tv zie je van Asshura vaak beelden van bebloedde mannen die zichzelf met messen en kettingen op het hoofd, de borst en de rug slaan, maar onze gasten vertelden dat er inmiddels in Iran een wet is dat men zich niet meer tot bloedens toe mag slaan.
Onze gasten waren mijn aerobicsinstructrice en haar vriend (die toevallig al 18 jaar in NL woont). Zij is 26 en woont natuurlijk bij haar ouders en hij woont dus in Utrecht, maar is vaak in Teheran. Ze vertelden dat als zij hem hier in Teheran in zijn appartement bezoekt, de buren de politie bellen, aangezien ze niet getrouwd zijn....Verder mogen ze niet samen reizen en mag zij van haar ouders niet naar NL.
Eerder deze week hadden we de buurvrouw Deli plus gezin op bezoek, met het zusje van de buurvrouw en haar gezin en hun moeder. Ik wilde ook haar schoonouders (die ook hiernaast wonen) uitnodigen, maar toen zei Deli dat dat niet zo gezellig zou zijn: aangezien ze heel religieus zijn zou haar schoonmoeder bij ons, omdat er vreemde mannen (T) aanwezig zouden zijn de hele tijd haar hoofdoek ophouden en zou er natuurlijk geen alcohol geschonken kunnen worden...
Verder is het gerucht dat de opperste leider Khamenei dood zou zijn de kop ingedrukt, aangezien hij op tv is verschenen met een bekende zanger (zie onzemaninteheran). Veel Iraniers vroegen ons of we meer wisten, maar natuurlijk weten wij vrijwel niets. Hoewel hij op tv was is niet iedereen ervan overtuigd dat hij nog leeft. We zullen zien.
Straks gaan we nog even naar vrienden in Darrous en we hopen nog wat Asshura feestgedruis te zien onderweg.

Medische zorg zeer goedkoop

2007-01-23T09:25:00.000+03:30

Boris is bijna 9 maanden en hij kan nu kruipen

Luus, 1 min. nadat ze op de tv in de talkshow van Tyra Banks een fotoshoot zag met fotomodellen die beschilderde gezichten hadden

Ladies out avond in de residentie van de Australische ambassadeur

Vorige week hadden we een Ladies out avond (zonder babies en mannen dus), ter ere van D. die naar Jakarta verhuist volgende week. We waren uitgenodigd in het huis van de Australische ambassadeur en er was heerlijk Indiaas gekookt. Verder was er ook wijn, champagne en karaoke (S. de vrouw van de ambassadeur zat heel serieus mooi te zingen en haalde 97 punten!) .
We hadden een leuk uitje gepland het weekend met een groep vrienden naar een tapijtfabriek en een kasteel net buiten Teheran, maar omdat kaatjebee onstoken sinussen had moesten we verstek laten gaan (net als bij de champagneborrel de avond ervoor, grrr). Uiteindelijk heeft k 3 volle dagen in bed gelegen en T 2 dagen voor de kinderen gezorgd. Op dag 3 zou ik eigenlijk zijn gaan skien met vriendinnen op de Tochal (in het weekend een leuk kort skijack gekocht, want in de sneeuw zou er geen kledingpolitie zijn), maar helaas dus nog steeds ziek. Vriendinnen D en K waren vorige week al een keer voor niets naar de Tochal eitjeslift gegaan in vol ornaat, maar toen bleek de lift op zondag en maandag (hier midden in de week) gesloten (?). Deze keer stonden ze er voor niets omdat er te veel wind stond...
Op ziektedag 3 nam buurvouw Deli kaatjebee mee naar het kliniekje van haar schoonvader (en ook onze buurman) hier om de hoek naast de groentenboer. Ze tracteerde op een consult bij een vrouwlijke arts (het bleek slechts 15000 real (1,30 euro) te kosten! (met antibioticumkuur en nog wat andere medicijnen erbij was ik alles bij elkaar minder dan 5 euro kwijt...).
Dag erna weer wat beter, dus naar Perzische tapijtles gegaan met een aantal vriendinnen in de winkel van Mohammed in Karimi St. Daar zaten we heerlijk zonder hoofddoek (geen ramen) naar de uitleg van Mohammed te luisteren, etrwijl de babies op de tapijten speelden. Twee leuke Perzische poefachtige gevallen gekocht.

Terug in Iran: veel barf!!

2007-01-14T22:29:00.000+03:30

De familiebee (alias het Iran-promotieteam) is na twee weken NL weer terug in Iran, waar het gelukkig wel sneeuwt. Na familie en enkele vrienden weer gezien te hebben en na zich tegoed te hebben gedaan aan de gebruikelijke haring, oesters, filet americain, spek, mosselen, wijn, worst, kaas, ontbijtkoek, vla, beschuit, Hema, Bijenkorf, Mediamarkt, supermarkten en pinautomaten zijn de beetjes voldaan weer naar huis in Iran gegaan. Leuk was dat onze presentatie over Iran aan de N-Brabantse Probus goed werd ontvangen.
Goed, hier sneeuwt het dus weer en kaatjebee en Luus hebben gisteren een mooie sneeuwpop gemaakt in de tuin. T en kaatjebee wilden gaan skien dit weekend in Dizin (het grootste skigebeid op anderhalf uur van Teheran), maar helaas heeft de regering heel Dizin afgehuurd voor 2 weken... Wellicht wordt het een dagje skien op de Tochal met wat vrienden en anders komt het later wel. Omdat de sneeuwgebieden hier zo hoog liggen zijn ze behoorlijk skizeker de komende maanden, dus geen nood.
Mensen hier begroeten ons veelal met een vrolijk Merry X-mas of een Happy New Year, terwijl Kerst hier helemaal niet gevierd wordt en er voor de Perzen pas 21 maart 2007 een nieuw jaar begint.

Er was minimaal 30 cm gevallen

Sara en Boris bewonderen sneeuwpop

Luus in haar skijack (maar ze is 2, dus heel hard skien zal ze niet)

Sara met Boris en Luus

Boris en Luus

Weekendje Yasd

2006-12-13T22:13:00.000+03:30

Boris op vliegend tapijt

Luus in het hotel naast een samovar gezeten

De Chakhmaq moskee

Bazaar

De oudste moskee van Iran (en nog steeds in gebruik)

2006-12-13T22:07:00.000+03:30

Eeuwenoud kasteel van modder en stro

In het kasteel

Kaatjebee kon met Boris in de buikdrager net niet door alle gaatjes kruipen in het kasteel

Windtoren (badgir), als airco gebruikt

Binnenplaats van de caravanserai (middeleeuws motel)

T en Luus in de deuropening van de caravanserai

Uitzicht vanuit de caravanserai

Luus met hoofddoek

Tower of silence (een burcht waar de Zoroasters hun doden brachten om ze kaal te laten pikken door gieren). Het was er alles behalve silent, want de Yasdijeugd gierde er met brommers de heuvels op en af!